19 Σεπτεμβρίου 2010

Ξεκινώντας το σχολείο με χαμόγελο

 
Tα πρώτα βήματα του παιδιού στον άγνωστο κόσμο της ζωής, ξεκινούν απ’ το σχολείο. Μάθετε με ποιους τρόπους το παιδί σας θα προσαρμοστεί στα νέα του δεδομένα.
Στο σχολείο το παιδί θα μάθει με πολλούς τρόπους, πολυσύνθετους και διάχυτους πως είναι ο έξω κόσμος. Θα μάθει να κάνει τις συνδιαλλαγές του, να συνεργάζεται, να μοιράζεται επιτυχίες και αποτυχίες, να περιμένει τη σειρά του και πάνω από όλα να τα βγάζει πέρα χωρίς την προστασία του σπιτιού του. Το πόσο καλά θα τα καταφέρει και το πόσο πολύ οι άνθρωποι γύρω του θα το στηρίξουν -γονείς, δάσκαλοι, φίλοι- θα είναι καθοριστικό για την εικόνα που θα σχηματίσει για τον κόσμο.

Eυχάριστη αρχή
Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν, χρειάζεται αυτή η πρώτη εμπειρία να είναι καλή, γλυκιά και να του δώσει σιγουριά. Οι αλλαγές δεν χρειάζεται πάντα να προκαλούν άγχος και πανικό. Μπορούν να μετατραπούν και σε ευχάριστες αρχές που τόσες πολλές έτσι και αλλιώς θα πρέπει να κάνει το παιδί μας στη ζωή του. Δεν χρειάζεται ακόμα να δίνουμε υπέρμετρη σημασία σε αυτή την αλλαγή, γιατί αν για οποιοδήποτε λόγο κάτι δεν πάει και τόσο καλά τις πρώτες εβδομάδες δεν θέλουμε το παιδί μας να νιώσει ότι απέτυχε και ότι μας απογοήτευσε. Η αποτυχία και η επιτυχία πάνε πάντα μαζί και αυτό πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε για το καλό όλων μας.
Nέα αγκαλιά
Στέλνοντας λοιπόν το παιδί μας στο σχολείο κάποια στιγμή, δεν το κάνουμε μόνο για να μάθει γράμματα. Βγάζοντας το από την μεγάλη προστατευμένη φωλιά του σπιτιού του, το αφήνουμε να αναμετρηθεί και να τα βγάλει πέρα μόνο του καθώς και να δημιουργήσει μια πιο σταθερή εικόνα του εαυτού του. Η αγκαλιά της μητέρας θα αντικατασταθεί από το όλο σχολικό σύστημα, που θα πρέπει να είναι την ίδια ώρα ευαισθητοποιημένο, προστατευτικό δίκαιο και ξεκάθαρα οριοθετημένο. Καλό είναι οι γονείς να κάνουν ένα βηματάκι πίσω και να χαρούν για όσα το παιδί τους θα κάνει τώρα μόνο του, κυρίως στο κοινωνικό τομέα. Να μην παρεμβαίνουν τόσο πολύ και να το αφήνουν να επιλύει μόνο του τις μικροσυγκρούσεις με τα άλλα παιδιά δίνοντας του βέβαια τις κατευθυντήριες γραμμές. Η συνεργασία με το σχολείο θα ξεκινήσει και θα χτιστεί όχι για να γίνονται τα χατίρια των γονιών και των παιδιών αλλά για να στηριχτεί το παιδί προς το δρόμο της αυτονομίας και της συναισθηματικής βεβαιότητας.
Είναι έτοιμα;
Είναι όλα τα παιδιά έτοιμα; Και δεν εννοώ αν έχουν τις γνώσεις στους αριθμούς και στα γράμματα, που όλοι τόσο πολύ επικεντρωνόμαστε στο να τους μάθουμε, αλλά αν έχουν τη συναισθηματική και ψυχολογική ετοιμότητα αρχικά να αποχωριστούν τη μητέρα τους όταν μιλάμε για μικρά παιδιά ή το μικρόκοσμο του νηπιαγωγείου όταν μιλάμε για λίγο μεγαλύτερα. Αν είναι αρκετά αυτόνομα στο να τρώνε μόνα τους, να φροντίζουν τον εαυτό τους σε θέματα καθαριότητας και ντυσίματος. Αν έχουν τις κοινωνικές δεξιότητες να μπορούν να μιλήσουν, να συστηθούν, να κάνουν φίλους χωρίς να έχουν τους γονείς τους ως διαμεσολαβητές. Μα πάνω από όλα, αν είχαν αρκετή αγάπη και φροντίδα μέχρι τώρα από τους γονείς τους, για να νιώσουν τη σιγουριά που χρειάζεται να τους αποχαιρετίσουν για λίγες ώρες και να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους.   
                   
Ο αποχωρισμός
Από την άλλη βέβαια να μην ξεχνάμε ότι πρέπει να είναι έτοιμοι και οι γονείς για αυτούς τους μεγάλους αποχωρισμούς. Όσο και αν τους είναι αγχωτική η αλλαγή δεν πρέπει να μεταφέρουν αυτά που οι ίδιοι νιώθουν στο παιδί τους και να το αφήσουν να χαρεί τις πρώτες του σχολικές εμπειρίες. Χωρίς να σκέφτονται, βλέποντας το παιδί τους να μπαίνει σε μια σχολική τάξη της πρώτης δημοτικού, σε ποιο πανεπιστήμιο θα σπουδάσει και πόσα αριστεία θα πάρει. Αλλά να έχουν στο μυαλό τους πάντα ότι το παιδί τους παραμένει παιδί, έστω και αν έχει πια πάει δημοτικό και ότι κύριο μέλημα του χρειάζεται να είναι ακόμη το παιχνίδι με φίλους. Και κάτι άλλο. Δεν προσαρμόζονται όλα τα παιδιά με τους ίδιους ρυθμούς. Κάποια είναι πιο δισταχτικά στην αρχή, κάποια πιο τολμηρά. Κάποια χρειάζονται ένα δυο φίλους για να νιώθουν καλά και κάποια άλλα πολλούς. Αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Φτάνει εμείς οι μεγάλοι γύρω τους να το γνωρίζουμε και να το σεβόμαστε. Να δίνουμε χρόνο, να κατανοούμε και να ήμαστε κοντά τους.


Η καλή αρχή
Μπορεί και το παιδί αλλά και οι γονείς να ξεκινήσουν το σχολείο με χαμόγελο χωρίς φοβέρες, άγχος και πανικό. Άλλωστε, η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και η θετική αντιμετώπιση των πραγμάτων στη ζωή μας είναι ίσως και το μεγαλύτερο μας εφόδιο για την επιτυχία.

TΗΣ ΚΟΡΙΝΑΣ ΣΚΟΡΔΗ McCOWAN (www.sigmalive.com)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου