Περί μαθησιακών δυσκολιών

Οργάνωση παιδιού με μαθησιακές δυσκολίες στο σχολείο

2012-02-17T09:49:00.000+02:00

Τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες/δυσλεξία και διάσπαση προσοχής/υπερκινητικότητα αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα οργάνωσης του χώρου και του χρόνου τους. Ένας τρόπος που μπορούν να βοηθήσουν οι γονείς τα παιδιά τους είναι να καταφέρουν να αυτοματοποιήσουν την καθημερινή τους ρουτίνα.
Να θυμάστε ότι είναι πολύ βοηθητικό να υπάρχουν τελετουργίες που γίνονται με συνέπεια για να μπορούν αυτά τα παιδιά να καθιερώσουν έναν τρόπο οργάνωσης της σκέψης τους.

10 συνήθειες που μπορούν να μειώσουν την “απροσεξία” του παιδιού:1. Βοηθήστε το να μαζέψει τα πράγματα του απο το προηγούμενο βράδυ πχ. τσάντα
2. Διδάξτε του πως διαβάζουμε το σχολικό πρόγραμμα της επόμενης μέρας και σημειώστε τι έχει να κάνει.
3. Αναρτήστε το σχολικό του πρόγραμμα στο δωμάτιο του σε φανερό σημείο, στο ύψος του παιδιού για να μπορεί να το διαβάζει καθώς και στο ψυγείο της κουζίνας.
4. Επίσης βάλτε ένα ρολόι τοίχου στο δωμάτιο του για να μπορεί να ελέγχει την διάρκεια της μελέτης, του διαλείμματος που πρέπει να κάνει ανάμεσα κτλ.

5. Είναι καίριας σημασίας το παιδί να μπορεί να επαληθεύει μόνο του τις διαδικασίες που πρέπει να κάνει πχ. να κοιτάξω το αυριανό προγραμμα για να δω τι πρεπει να πάρω στη τσάντα μου κτλ
6. Αποφασίστε τα ρούχα που θα φορέσει απο το προηγούμενο βράδυ και καλό είναι να γίνει και αυτο ανάλογα με το σχολικό πρόγραμμα του και τον καιρό όπως προβλέπεται. Θα γλιτώσετε πολύ χρόνο το επόμενο πρωί.
7. Συναποφασίστε απο το βράδυ τι θα φάει το επόμενο πρωί για πρωινό και την επόμενη ώρα αυτο θα είναι και δεν θα αλλάξει εκείνη την στιγμή. Αν τελικά θα ήθελε να φάει κάτι άλλο θα πρέπει να το σκεφτεί το βράδυ για το επόμενο πρωί.
8. Φτιάξτε μια μικρή, απλή λίστα με όχι πάνω απο 3 πράγματα που πρέπει να προσέξει πριν φύγει απο το σχολείο πχ. 1. κασετίνα – βιβλία, 2. να σημειώσω τις εργασίες, 3. να πάρω όλα τα ρούχα μου. Αυτή η λίστα μπορεί να προσαρμοστεί κάποιες μέρες που χρειάζεται να προστεθεί κάτι διαφορετικό πχ. ομπρέλα.
9. Κάντε μια μικρή λίστα με 3 πράγματα για τα πιο σημαντικά που πρέπει να έχει κάνει πριν κοιμηθεί, πχ. 1. ετοιμάζω τσάντα, 2. πλένω δόντια, 3. ετοιμάζω ρούχα για αύριο.
10. Το ίδιο μπορεί να γίνει και όταν πάει σε ένα πάρτυ, φίλο κτλ. και δεν θέλετε να ξεχάσει κάτι εκεί.
Όλοι οι τρόποι που συμβάλλουν στο να μπορεί το παιδί με μαθησιακές δυσκολίες να ελέγχει την καθημερινότητα του είναι πολύτιμοι στην οργάνωση της σκέψης του και της αυτονομίας του. Επίσης είναι καθοριστικής σημασίας στην μείωση των κρίσεων και των διαφωνιών μεταξύ των γονιών και του παιδιού.

Πηγή: www.my-family.gr

Τι θα γινόταν εάν η εκπαίδευση είχε πράγματι σχέση με την μάθηση;

2012-02-16T21:49:00.000+02:00

Εάν η εκπαίδευση είχε πράγματι σχέση με την μάθηση τότε

θα αφήναμε τα παιδιά να κάνουν περισσότερες ερωτήσεις και μετά θα τούς δίναμε την κατάλληλη υποστήριξη για να βρουν τις δικές τους απαντήσεις.
θα βλέπαμε ότι το να ανακατεύονται τα παιδιά με πράγματα, σαν μια μαθησιακή ευκαιρία στη φυσική, και όχι σαν κάτι άχρηστο.
θα δίναμε στα παιδιά τεράστια φυλλάδια μόνο εάν χρειάζονταν το χαρτί για να χτίσουν πύργους… για την εξερεύνηση της δύναμης και της κίνησης.
θα χαρακτηρίζαμε τα παιδιά μας με όρους όπως «βασικά οπτικός τύπος, πολύ αστείος, φιλαναγνώστης, δυσκολεύεται στην πρόσθεση, λατρεύει το μπάσκετ, αντί με το «ικανός» η «μέτριος».
θα σταματούσαμε να φτιάχνουμε χαμηλού επιπέδου φυλλάδια και θα μοιράζαμε περισσότερα λευκά φύλλα για να καταγράφουν τις ιδέες τους.
θα θέταμε ως στόχο μας να κάνουν τα παιδιά ερωτήσεις στην τάξη που δεν θα μπορούσαμε να απαντήσουμε εμείς, ούτε το Google θα μπορούσε να απαντήσει.

θα σταματούσαμε να ξοδεύουμε δισεκατομμύρια στα εγχειρίδια.
θα γιορτάζαμε τα λάθη μας πολύ περισσότερο από όσο γιορτάζουμε όταν βγάζαμε «άριστα».
επιτυχία θα ήταν να ξεπεράσει κάποιος τα εμπόδια και να αγκαλιάζει τη προσπάθεια και όχι τα «τελεία γραπτά».
θα προσκαλούσαμε έναν μηχανικό ή επιστήμονα στη τάξη για να απαντήσει σε απορίες και όχι μόνο επειδή καλείται σε συγκεκριμένο στάδιο εκπαίδευσης.
θα συζητούσαμε πιο πολύ για το πώς να ανακαλύψουν το πάθος τους αντί για το τεστ ορθογραφίας.
θα παίρναμε τις καλύτερες θεωρίες αγωγής για τα παιδιά με προσόντα, της ειδικής αγωγής και ότι υπάρχει ενδιάμεσα, για να φτιαχτεί ένα σχολείο όπου θα ικανοποιούνται οι ανάγκες ΟΛΩΝ των παιδιών.
Τα παιδιά μας δεν θα ρωτούσαν “Μα γιατί να το μάθω αυτό;” επειδή θα ήταν πολύ απασχολημένοι με το να ερευνούν.
Η αναζήτηση θα κυριαρχούσε της διάλεξης.
Η επαγγελματική εξέλιξη θα ήταν διαφοροποιημένη, γεμάτη νόημα, και πολύ μακριά από το να διαβάζουν σλάιντς του PowerPoint.
Το κάθε σχολείο θα ήταν γεμάτο με μορφές συνεργασίας σαν αυτές που γίνονται στο Twitter, κάθε μέρα.
Δεν θα ακούγαμε πράγματα όπως «αυτό δεν το διδάσκουμε επειδή είναι εκτός εξεταστικής ύλης».
Η εκπαίδευση αυτή μπορεί να μην έχει σχέση με την μάθηση τώρα. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι η δική σου τάξη δεν μπορεί να έχει σχέση με τη μάθηση.
Πηγή:http://3lykzografou.wordpress.com

Τι πρέπει να κάνω αν υποπτεύομαι ότι το παιδί μου έχει γλωσσική καθυστέρηση;

2012-02-16T21:40:00.000+02:00

Είναι σημαντικό να το συζητήσετε αμέσως με τον παιδίατρο. Η γλωσσική καθυστέρηση πρέπει να εντοπίζεται και να αντιμετωπίζεται το συντομότερο δυνατόν.

Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, δεν ανευρίσκονται ιατρικά αίτια, εκτός και αν υπάρχει σοβαρή γενική αναπτυξιακή καθυστέρηση. Σε γενικές γραμμές, οι ιατρικές εξετάσεις δεν είναι απαραίτητες και το βάρος πέφτει στις μεθόδους που ευνοούν τη γλωσσική ανάπτυξη του παιδιού.

Ο λογοθεραπευτής / λογοπεδικός θα προσφέρει περαιτέρω βοήθεια. Στα μικρά παιδιά, έχει αποδειχθεί ότι η αποτελεσματικότερη μορφή λογοθεραπείας είναι αυτή που παρέχεται από τους φροντιστές του, οι οποίοι βρίσκονται μαζί του σε τακτική βάση, και όχι από το θεραπευτή που συναντάει το παιδί μία φορά την εβδομάδα. Οι γονείς έχουν τη δυνατότητα να εκπαιδευτούν σε ειδικά σεμινάρια. Για τα παιδιά που αντιμετωπίζουν συγκεκριμένα προβλήματα λόγου, όπως προβλήματα άρθρωσης ή τραύλισμα, απαιτείται παρέμβαση από έναν επαγγελματία λογοθεραπευτή.

Μπορείτε να ενισχύσετε τη γλωσσική ανάπτυξη του παιδιού με πολλούς τρόπους. Φροντίστε να μιλάτε τακτικά στο παιδί και να χρησιμοποιείτε απλή γλώσσα, στο επίπεδο του παιδιού σας ή λίγο πιο πάνω από το επίπεδό του. Για παράδειγμα, αν το δίχρονο παιδί σας χρησιμοποιεί λίγες λέξεις, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα κατανοεί μακροσκελείς εξηγήσεις ή ιστορίες και δεν θα ανταποκρίνεται. Η απλοποίηση των ιστοριών και οι περιγραφικές λέξεις ή φράσεις στις συνήθεις εικόνες ενός βιβλίου (π.χ. «Κοίτα το σκύλο!» ή «Τι είναι αυτό;») συνήθως εξασφαλίζουν την ανταπόκριση του παιδιού.

Μπορείτε να τραγουδάτε στο παιδί σας, κάνοντας παύσεις μεταξύ των στίχων, ώστε να διαπιστώσετε αν το παιδί ζητάει να συνεχίσετε ή γεμίζει το κενό μόνο του. Είναι μια διασκεδαστική μέθοδος και προάγει τη γλωσσική ανάπτυξη του παιδιού. Η ονομασία των μερών του σώματος ή των ρούχων κατά την ένδυση, το γδύσιμο ή το μπάνιο του παιδιού είναι μια ακόμα καλή μέθοδος για την εισαγωγή της γλωσσικής ανάπτυξης στις καθημερινές δραστηριότητες. Επίσης, φροντίστε να επαναλαμβάνετε αυτά που λέει το παιδί σας – πρόκειται για άλλη μια βοηθητική τεχνική.

Παρατηρήστε την επίδραση της γλωσσικής καθυστέρησης στη συμπεριφορά του παιδιού. Σε πολλές περιπτώσεις, ειδικά όταν η εκφραστική γλώσσα είναι ο μόνος προβληματικός τομέας, τα παιδιά απογοητεύονται καθώς προσπαθούν να επικοινωνήσουν με τους άλλους ανεπιτυχώς. Αν το παιδί σας έχει καθυστέρηση στη δεκτική γλώσσα, είναι σημαντικό να προσαρμόσετε τις υποδείξεις και τις εξηγήσεις σας στις ικανότητές του. Η σοβαρή γλωσσική καθυστέρηση έχει αρνητική επίδραση στο κοινωνικό παιχνίδι και στις σχέσεις του παιδιού με τους συνομηλίκους του. Ο φροντιστής μπορεί να βοηθήσει προσθέτοντας γλωσσικά στοιχεία σε καθημερινές δραστηριότητες ή επαναλαμβάνοντας λέξεις που δεν είναι εύκολα κατανοητές από άλλο παιδί.

Θα πρέπει να οργανωθείτε προσεκτικά προτού το παιδί πάει σχολείο, ώστε να διασφαλιστεί η επαρκής υποστήριξη και ο κατάλληλος προγραμματισμός. Φροντίστε να συναντηθείτε με το διευθυντή πριν από την έναρξη της σχολικής περιόδου. Αν η γλωσσική καθυστέρηση επιμένει δυσχεραίνοντας την ανάγνωση και τη γραφή, η αξιολόγηση του ψυχοθεραπευτή θα αποκαλύψει τα δυνατά και αδύναμα σημεία του παιδιού, εξασφαλίζοντας τη δυνατότητα να δοθούν σωστές συμβουλές στο προσωπικό του σχολείου. Αν το παιδί πηγαίνει ήδη στο σχολείο, είναι σημαντικό να εντοπιστούν οι καθυστερήσεις, η επίδρασή τους στη μάθηση, καθώς και οι δυνατότητες υποστηρικτικής παρέμβασης.

Παρότι δεν είναι εύκολο να αποδεχτείτε ότι το παιδί σας έχει μια αναπτυξιακή καθυστέρηση, με την έγκαιρη βοήθεια θα μεγιστοποιήσετε την αξιοποίηση του δυναμικού του και θα ελαχιστοποιήσετε τις μελλοντικές δυσκολίες.

Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια Υγείας του Παιδιού, Εκδόσεις Διόπτρα από www.mother.gr

Απλές συνήθειες που θα βοηθήσουν το παιδί σας να απολαμβάνει τις ώρες της αναγνώσης

2012-02-12T02:05:00.000+02:00

Διαβάστε βιβλία µαζί µε τα παιδιά σας. Όχι µόνο θα τα βοηθήσει να βελτιώσουν τις αναγνωστικές τους ικανότητες αλλά είναι και µια σπουδαία ευκαιρία να περάσετε ευχάριστα µαζί. Το άνοιγµα ενός βιβλίου είναι η αρχή µιας περιπέτειας –ποτέ δεν ξέρετε τι µπορεί να ανακαλύψετε στις σελίδες του.

Συνεχίστε να διαβάζετε ιστορίες στα παιδιά σας, ακόµη κι όταν µαθαίνουν να διαβάζουν µόνα τους. Το βρίσκουν διασκεδαστικό και κυρίως τα ενθαρρύνει. Το παιδί σας δεν θα είναι ποτέ πολύ µεγάλο για να ακούσει και να απολαύσει µια καλή ιστορία.

Διαβάστε αργά και εκφραστικά. Προσπαθήστε να χρησιµοποιείτε διαφορετικές φωνές για διαφορετικούς χαρακτήρες.

Να ακολουθείτε πιστά το κείµενο και να διαβάζετε την ιστορία χρησιµοποιώντας τις εικόνες.

Προσπαθήστε να τους διαβάζετε την ίδια ώρα κάθε µέρα. Πριν το βραδυνό ύπνο είναι µια σπουδαία ώρα για να µοιραστείτε µαζί τους µια ιστορία. Γιατί να µην αφήσετε το παιδί σας να επιλέξει το βιβλίο που θα διαβάσετε;

Μην σας απασχολεί το αναγνωστικό επίπεδο. Τα παιδιά απολαµβάνουν εξίσου να ακούνε εύκολα βιβλία, και βιβλία που θα ήταν γι’ αυτά πολύ δύσκολο να τα διαβάσουν µόνα τους.

Καθώς το παιδί σας θα εµπιστεύεται περισσότερο τον εαυτό του για να διαβάσει, µπορείτε να αντιστρέψετε τους ρόλους και να διαβάζει εκείνο σε εσάς τη συνέχεια της ιστορίας.

Συζητήστε µαζί τους για τα βιβλία, ρωτήστε τα τι πιστεύουν πως θα συµβεί στη συνέχεια ή ποιο κοµµάτι του βιβλίου τους άρεσε ή τα διασκέδασε περισσότερο.

Τι αρέσει στα παιδιά σας; Tα ζώα, τα σπορ, η µαγεία; Κάντε τους έκπληξη µε βιβλία ή περιοδικά µε θέµα τα ενδιαφέροντά τους ή τις αγαπηµένες τους δραστηριότητες.

Θυµηθείτε να έχετε µαζί σας ένα βιβλίο για να διαβάσετε µαζί µε τα παιδιά όταν βγαίνετε έξω, σε κάποια στιγµή που θα βαρεθούν.

Γνωρίστε στα παιδιά σας διαφορετικά είδη βιβλίων· κλασική λογοτεχνία, εικονογραφηµένες ιστορίες, κόµικς, ποίηση, βιβλία γνώσεων.

Δείξτε στα παιδιά σας πόσο απολαµβάνετε λίγη ώρα µε το βιβλίο σας. Κάνετε τα βιβλία, τα περιοδικά και τις εφηµερίδες καθηµερινά αντικείµενα του σπιτιού σας και αφήστε τα παιδιά σας «να σας πιάσουν να διαβάζετε».

Επισκεφθείτε µαζί το βιβλιοπωλείο ή τη βιβλιοθήκη. Ζητήστε από τον/την υπεύθυνο βοήθεια για να επιλέξετε βιβλία που τα παιδιά σας θα ευχαριστηθούν. Προτρέψτε τα να γίνουν µέλη της βιβλιοθήκης και να αποκτήσουν τη δική τους κάρτα µέλους

Ενθαρρύνετε το παιδί σας –πέστε του πόσο καλά διαβάζει, δείξτε ενδιαφέρον και ενθουσιασµό για το βιβλίο του και να είστε σίγουροι ότι θα θέλει να διαβάσει περισσότερο!!!

πηγή:www.bookbook.gr

Μήπως το παιδί σας είναι «εθισμένο» στο διαδίκτυο;

2012-02-09T19:29:00.000+02:00

Διαρκώς αυξανόμενα τα ποσοστά των εφήβων που εμφανίζουν εξαρτητική συμπεριφορά στη χρήση του διαδικτύου. Η επιστημονική κοινότητα παρακολουθεί με έντονο ενδιαφέρον το νέο αυτό εθισμό, και συμβουλεύει τους γονείς πως να αναγνωρίσουν εγκαίρως το πρόβλημα.
Οι παρακάτω ερωτήσεις και απαντήσεις, θα σας βοηθήσουν να εντοπίσετε τυχόν πρώιμες ενδείξεις εθισμού στο παιδί σας.

1. Τι είναι το φαινόμενο «εξάρτησης» από το διαδίκτυο; Πότε εμφανίστηκε για πρώτη φορά;
Η πρώτη περίπτωση είδε το φως της δημοσιότητας το 1997, στις Η.Π.Α. Το πρώτο Κέντρο Απεξάρτησης λειτούργησε το 1995, στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α., ενώ την ίδια χρονιά ο Νεοϋορκέζος Ψυχίατρος Ivan Goldberg, εν μέρει αστειευόμενος, υιοθέτησε πρώτος τον όρο Internet addiction («εθισμός» στο Internet). Οι πρώτες περιπτώσεις αφορούσαν ενήλικες, ωστόσο τα επόμενα χρόνια το φαινόμενο επεκτάθηκε ραγδαία σε εφήβους και νέους. Ο όρος «εθισμός» χρησιμοποιείται μέσα σε εισαγωγικά, αφού οι επιστήμονες ανά τον κόσμο δεν έχουν ακόμη καταλήξει για το εάν πρόκειται για αληθή εθισμό ή όχι.

2. Ποια είναι τα κριτήρια που οριοθετούν την υπερβολική χρήση;

Παραμονή on-line για όλο και περισσότερο χρόνο
Αποτυχία διαχείρισης του επερχόμενου αισθήματος διέγερσης ή/και κατάθλιψης
Παραμονή on-line για περισσότερο από το προτιθέμενο χρονικό διάστημα
Κίνδυνος απώλειας σχέσης ή ευκαιρίας εξαιτίας της χρήσης
Ψεύδη, προκειμένου να καλυφθεί η αληθής έκτασης της χρήσης
Χρήση προκειμένου να ελεγχθούν τα αρνητικά συναισθήματα
(Kaplan and Sadock’s Comprehensive Textbook of Psychiatry, 8th ed. 2004 pg 958)

3. Ποιες είναι οι αιτίες του φαινομένου;
Το φαινόμενο φαίνεται πως είναι πολυπαραγοντικό. Παίζουν ρόλο η προσωπικότητα του εφήβου, η ύπαρξη συνοδών ψυχολογικών καταστάσεων (ντροπαλοί έφηβοι με χαμηλή αυτοεκτίμηση και δυσκολία στις κοινωνικές δεξιότητες, έφηβοι με υπερκινητικότητα, διαταραχές συμπεριφοράς ή καταθλιπτικό συναίσθημα κ.λπ.), το οικογενειακό περιβάλλον, τραυματικά γεγονότα κ.α. Οι νέες κοινωνικές συνθήκες (έλλειψη χώρων φυσικής εκτόνωσης και κοινωνικοποίησης, η υπεραπασχόληση των γονέων και η γενικότερη απομόνωση και έλλειψη επικοινωνίας) ενδεχομένως να συμβάλλουν στην εμφάνιση της κατάχρησης του διαδικτύου.
4. Ποιες ηλικιακές ομάδες παιδιών εμφανίζουν «εξάρτηση» από το διαδίκτυο;
Είναι συχνό κατά την μέση εφηβεία (15-17 ετών), κατά την οποία οι έφηβοι πειραματίζονται και σταδιακά αυτονομούνται, καθώς και κατά την όψιμη εφηβεία (>17 ετών). Οι περισσότεροι εξαρτημένοι έφηβοι ασχολούνται με «παιχνίδια», στο σπίτι ή τα internet café. Μπορεί να σταματήσουν το σχολείο, να απομονωθούν από την οικογένεια και τους φίλους, να είναι επιθετικοί με τους γονείς, να κλέβουν χρήματα από την οικογένεια για να «παίζουν», να ζουν σε ένα δωμάτιο, να μην τρώνε ή το αντίθετο (να παχύνουν πολύ), να μην γυμνάζονται και να μην κοιμούνται για 24ωρα. Μπορεί ακόμη να μην αλλάζουν ρούχα, να παραμελούν την υγιεινή τους και την καθαριότητα.

5. Υπάρχουν περιπτώσεις παιδιών ηλικίας 10-11 ετών με εξάρτηση από το διαδίκτυο; Ποιά είναι η κλινική τους μορφή και σε ποιούς λόγους φαίνεται να οφείλεται αυτού του είδους η εξάρτηση;
Τα παραπάνω μπορεί να εμφανιστούν σε ηπιότερη μορφή κατά την πρώϊμη εφηβεία. Όσο ο έφηβος μεγαλώνει και πλησιάζει την μέση εφηβεία, ο πειραματισμός και η περιέργεια, η μη συνειδητοποίηση του κινδύνου και η φυσιολογική αντίδραση σε κάθε καταπίεση, γίνονται βασικά χαρακτηριστικά του (αποτελεί ακόμη αναπτυσσόμενο άτομο), και τον καθιστούν ευάλωτο και ευαίσθητο σε εξαρτήσεις. Τα παραπάνω δεν είναι απόλυτα, αφού η χρονολογική ηλικία μπορεί να μην συμβαδίζει πάντα με το αναπτυξιακό ψυχοκοινωνικό και γνωστικό στάδιο : π.χ. ένας έφηβος 10 ετών μπορεί να βρίσκεται αναπτυξιακά στη μέση εφηβεία και να συμπεριφέρεται ανάλογα κ.λπ.

6. Υπάρχουν κάποια πρόδρομα συμπτώματα της εξάρτησης από το διαδίκτυο; Ποια συμπεριφορά των παιδιών ηλικίας έως και 10 ετών πρέπει να ανησυχήσει τους γονείς;
Ο υπερβολικός χρόνος ενασχόλησης, η μονομανία, η παραμέληση των υποχρεώσεων και άλλων ασχολιών, η απότομη πτώση της σχολικής επίδοσης, η απομόνωση και η μείωση του χρόνου δραστηριοτήτων και του χρόνου που περνούν με φίλους, η επιθετικότητα, η μεταβολή της συμπεριφοράς, η αδιαφορία για πράγματα που παλιά τον/την ευχαριστούσαν, οι πονοκέφαλοι, η ξηρότητα οφθαλμών κ.α.

7. Ποιες συμβουλές θα δίνατε στους γονείς παιδιών και εφήβων προκειμένου να προστατεύσουν τα παιδιά τους από μια μελλοντική εξάρτηση από το διαδίκτυο;

Από μικρή ηλικία θα πρέπει να τίθενται όρια (για πολλά θέματα) και να τηρούνται μέσα στην οικογένεια. Τα όρια (όταν δεν είναι υπερβολικά ή ιδιαίτερα αυστηρά) δεν καταπιέζουν τα παιδιά, αλλά τα κατευθύνουν και σημαίνουν ενδιαφέρον. Είναι σημαντικά για θέματα ασφάλειας. Όσο το παιδί μεγαλώνει, τα όρια που θα ισχύσουν είναι καλό να συζητώνται, ώστε να λαμβάνεται η γνώμη του παιδιού και του εφήβου. Ο σεβασμός της προσωπικότητας παιδιών και εφήβων από πολύ μικρή ηλικία, είναι στοιχείο πολύ σημαντικό για την εφαρμογή πειθαρχίας.
Τα όρια που τίθενται διεθνώς για χρόνο οθόνης-screen time κατά την παιδική και εφηβική ηλικία είναι οι δύο ώρες την ημέρα (το μέγιστο).
Αφιερώστε χρόνο και διάθεση ώστε να ασχοληθείτε με θέματα διαδικτύου μαζί με τα παιδιά.
Τοποθετείστε τον υπολογιστή σε κοινόχρηστο χώρο, ώστε να μη δίνεται η δυνατότητα στο παιδί να απομονωθεί και να υπάρχει σχετική επιστασία.
Χρήση φίλτρων για επιβλαβείς ιστοσελίδες και συμμετοχή στις επιλογές του εφήβου (χωρίς υπερβολές ή/και παράλογες απαγορεύσεις), συμβάλλουν σε ένα θετικό αποτέλεσμα.
Ενημερώστε τα παιδιά με απλά λόγια από μικρή ηλικία για τα φαινόμενα «εθισμού» και παρενόχλησης.
Εάν παρατηρήσετε υπερβολική χρήση ή/και συμπεριφορές «εθισμού» αναζητήστε αμέσως βοήθεια.

8. Είναι σημαντικός ο ρόλος των γονέων στην πρόληψη του internet addiction και γιατί;
Πάρα πολύ. Η ποιοτική σχέση με τους γονείς, ο χρόνος που οι γονείς αφιερώνουν στα παιδιά και η ενασχόληση τους στο internet μαζί με τα παιδιά μπορούν να συμβάλλουν στην αποφυγή του φαινομένου. Η συναισθηματική κάλυψη των παιδιών, η καλή σχέση και η επικοινωνία όλων των μελών οδηγούν σε σωστή εφαρμογή ορίων μέσα στο σπίτι, τα οποία μπορούν να τηρούνται (οι ενοχικοί γονείς αδυνατούν να βάλουν όρια).
Το internet είναι ένα πολύ σημαντικό εργαλείο και δεν πρέπει να δαιμονοποιείται. Σωστή χρήση και όρια στις πιο ευαίσθητες ηλικίες είναι σημαντικά.

Γενικά στην πρόληψη του φαινομένου της κατάχρησης του διαδικτύου μπορούν να συμβάλλουν:

Η οικογένεια (εφαρμογή ορίων, συμμετοχή σε άλλες δραστηριότητες κ.λπ)
Το σχολείο (εκμάθηση ασφαλούς χρήσης του διαδικτύου, ενημέρωση για τα φαινόμενα κατάχρησης, παρενόχλησης κ.λπ.)
Τα ΜΜΕ (ενημέρωση με αντικειμενικό τρόπο, χωρίς άρωμα reality)
Η Πολιτεία (νομικό πλαίσιο για τη λειτουργία των internet café, προγράμματα πρωτογενούς και δευτερογενούς πρόληψης στα σχολεία, εκπαίδευση γονέων κ.α.).

health.in.gr

Το παιδί με σύνδρομο Asperger στη σχολική τάξη- Οδηγός για εκπαιδευτικούς (Μέρος 3)

2012-02-06T10:00:00.000+02:00

Μαθησιακές δυσκολίες

Τα παιδιά με σύνδρομο Aspenger συνήθως έχουν μέση ή πάνω από το μέσο όρο νοημοσύνη (ειδικά στις λεκτικές δοκιμασίες) αλλά έχουν σοβαρές ελλείψεις στις νοητικές δοκιμασίες και στις δοκιμασίες κατανόησης. Ο λόγος τους και τα λεξιλόγια που χρησιμοποιούν δίνουν την εντύπωση πως καταλαβαίνουν αυτά που συζητούν αλλά στην πραγματικότητα παπαγαλίζουν αυτά που έχουν διαβάσει ή ακούσει. Το παιδί με σύνδρομο Aspenger έχει άριστη μνήμη αλλά στην πραγματικότητα είναι μηχανική. Επίσης, έχουν ελλείψεις και στην επίλυση προβλημάτων.

Συμβουλές προγραμματισμού
• Προσφέρετε εξατομικευμένου προγράμματος που θα βοηθήσει στην επιτυχία των παιδιών. Το παιδί με σύνδρομο Aspenger χρειάζεται κινητοποίηση για να μην ακολουθεί της δικές του / της παρορμήσεις. Η μάθηση πρέπει να επιβραβεύει και όχι να προκαλεί άγχος.

• Μη θεωρείτε δεδομένο ότι τα παιδιά με σύνδρομο Aspenger κατανοούν κάτι, καθώς συχνά απλά "παπαγαλίζουν" αυτά που έχουν ακούσει.

• Προσφέρετε μια πρόσθετη επεξήγηση και προσπάθησε να απλοποιείς το μάθημα, όταν το νόημά του είναι περίπλοκο.

• Επικεντρωθείτε στη μνήμη τους. Η διατήρηση πληροφοριών είναι το δυνατό σημείο τους.

• Οι συναισθηματικοί τόνοι, οι πολλαπλές έννοιες και τα θέματα σχέσεων που παρουσιάζονται στα μυθιστορήματα συχνά δεν γίνονται κατανοητά.

• Οι γραπτές εργασίες των ατόμων με σύνδρομο Aspenger συχνά επαναλαμβάνονται, περνούν από το ένα θέμα στο άλλο και περιέχουν λανθασμένες λεκτικές έννοιες. Αυτά τα παιδιά, συχνά δεν γνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ των γενικών γνώσεων και των προσωπικών ιδεών και νομίζουν ότι ο δάσκαλος θα κατανοήσει τις δυσνόητες εκφράσεις τους.

• Τα παιδιά με σύνδρομο Aspenger συχνά είναι άριστα στην ανάγνωση αλλά αδυνατούν στην κατανόηση. Έτσι, μη θεωρείτε ότι κατανοούν αυτά που τόσο καλά διαβάζουν.

• Οι εργασίες μπορεί να μην είναι ποιοτικές γιατί το παιδί με σύνδρομο Aspenger δεν παρακινείται να προσπαθήσεις σε πεδία που δεν τον / την ενδιαφέρουν. Πρέπει να οριστούν προσδοκίες για την ποιότητα της εργασίας. Η εργασία που εκτελείται μέσα στα χρονικά όρια πρέπει όχι μόνο να είναι ολοκληρωμένη αλλά προσεκτικά προσεγμένη. Το παιδί με σύνδρομο Aspenger πρέπει να διορθώνει την εργασία του κατά τη διάρκεια του διαλείμματος ή την ώρα που εκείνος/-η ασχολείται με τα ενδιαφέροντά του/της.

Συναισθηματική ευπάθεια

Τα παιδιά με σύνδρομο Aspenger έχουν τη νοημοσύνη να αγωνιστούν στην εκπαίδευση αλλά συχνά δεν έχουν τη συναισθηματική στενότητα για ν’ ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της τάξης. Αυτά τα παιδιά αγχώνονται πολύ εύκολα λόγω της ανελαστικότητάς τους. Η αυτοεκτίμησή τους είναι χαμηλή, κάνουν αυτοκριτική και όταν κάνουν λάθη δεν μπορούν να το αντέξουν. Τα άτομα με σύνδρομο Asperger, κυρίως οι έφηβοι, μπορεί να είναι επιρρεπής στην κατάθλιψη (έχει καταγραφεί ένα μεγάλο ποσοστό κατάθλιψης σε ενήλικες με σύνδρομο Aspenger ). Οι εκρήξεις θυμού είναι κοινές αντιδράσεις οφειλόμενες στο άγχος και στη σύγχυση. Τα παιδιά με σύνδρομο Aspenger σπάνια φαίνονται χαλαρά και εύκολα καταβάλλονται όταν τα πράγματα δεν είναι σύμφωνα με τις αυστηρές απόψεις τους. Η αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους και οι απαιτήσεις της καθημερινής ζωής χρειάζονται συνεχή προσπάθεια.

Συμβουλές προγραμματισμού
• Εμποδίστε τις εκρήξεις θυμού προσφέροντας ένα υψηλό επίπεδο συνοχής. Προετοιμάστε αυτά τα παιδιά για τις αλλαγές στην καθημερινή τους ρουτίνα και να μειωθεί το άγχος. Τα παιδιά με σύνδρομο Aspenger συχνά είναι φοβισμένα, θυμωμένα και ανήσυχα στις αναγκαστικές ή απρόσμενες αλλαγές.

• Διδάξτε αυτά τα παιδιά πώς να αντιμετωπίζουν το άγχος που τους καταβάλλει και έτσι θα αποφεύγουν τις εκρήξεις. Βοηθήστε το παιδί, γράφοντας τα βήματα που πρέπει να ακολουθεί όταν εκείνος/-η είναι ανήσυχος / ανήσυχη [π.χ. 1) ανάπνευσε βαθιά 3 φορές, 2) μέτρησε τα δάχτυλα του δεξιού σου χεριού 3 φορές, 3) ζήτησε να δεις ον δάσκαλο ειδικής αγωγής, κ.τ.λ.]. Συμπεριλάβετε και την συμπεριφορά στην οποία το παιδί νιώθει άνετα. Γράψτε τα βήματα αυτά σε μια κάρτα την οποία το παιδί θα έχει στην τσέπη του και θα μπορεί πάντα να τη διαβάζει.

• Να είστε ήρεμος, προβλέψιμος στη συνδιαλλαγή σου με το παιδί και να δείχνεις παράλληλα υπομονή και συμπόνια. Ο Hans Asperger (1991), ο ψυχίατρος που έδωσε το όνομά του στο σύνδρομο, παρατήρησε πως «ο δάσκαλος που δεν καταλαβαίνει ότι πρέπει να διδάξει το παιδί με σύνδρομο Aspenger ευνόητα πράγματα θα νιώθει ανυπόμονος και εκνευρισμένος» (σελ. 57). Μην περιμένετε το παιδί με σύνδρομο Aspenger να παραδεχτεί ότι είναι θλιμμένος / θλιμμένη. Όπως δεν μπορούν να καταλάβουν τα συναισθήματα των άλλων έτσι και εκείνα αγνοούν τα δικά τους συναισθήματα. Συχνά καλύπτουν την κατάθλιψή τους και αρνούνται τα συμπτώματά της.

• Οι δάσκαλοι πρέπει να επαγρυπνούν για αλλαγές στη συμπεριφορά που μπορεί να είναι ενδείξεις κατάθλιψης, όπως έντονη αποδιοργάνωση, παραμέληση, χρόνια κόπωση, κλάμα, αυτοκτονικές τάσεις, κ.τ.λ.. Μη δέχεστε την απάντηση του παιδιού ότι αυτός/-ή είναι «εντάξει».

• Αναφέρετε τα συμπτώματα στο γιατρό του παιδιού ή κάνε μια αναφορά έτσι ώστε το παιδί να αξιολογηθεί για κατάθλιψη και να λάβει θεραπεία, αν χρειάζεται. Επειδή τα παιδιά αυτά δεν μπορούν να εκτιμήσουν τα συναισθήματά τους και να ζητήσουν παρηγοριά από τους άλλους, είναι σημαντικό η κατάθλιψη να διαγνωστεί έγκαιρα.

• Οι έφηβοι με σύνδρομο Aspenger έχουν προδιάθεση για κατάθλιψη. Οι κοινωνικές δεξιότητες έχουν ιδιαίτερη αξία στην εφηβεία και ο μαθητής με σύνδρομο Aspenger ανακαλύπτει ότι αυτός/-ή είναι διαφορετικός/-ή και δυσκολεύεται να δημιουργήσει σχέσεις. Η μαθητική εργασία γίνεται πιο αφαιρετική και οι έφηβοι με σύνδρομο Aspenger βρίσκουν τις εργασίες πιο δύσκολες και περίπλοκες. Σε μια περίπτωση, οι καθηγητές παρατήρησαν ότι ένας έφηβος με σύνδρομο Aspenger δεν αντιδρούσε στις εργασίες των μαθηματικών και πίστευαν ότι τα κατάφερνε πολύ καλά. Στην πραγματικότητα, η μειωμένη οργανωτικότητα και παραγωγικότητά του στα μαθηματικά ήταν μια λειτουργία απόδρασης προς τον εσωτερικό του κόσμο για να αποφύγει τα μαθηματικά και έτσι δεν απέδιδε τόσο καλά.

• Είναι σημαντικό, οι έφηβοι με σύνδρομο Aspenger να έχουν κάποιο σύμβουλο υποστήριξης τον οποίο θα μπορούν να δουν τουλάχιστον μια φορά την ημέρα. Αυτό το πρόσωπο θα μπορεί εκτιμήσει πόσο καλά αυτός / αυτή τα καταφέρνει και να μαζεύει τις παρατηρήσεις των άλλων καθηγητών.

• Τα παιδιά με σύνδρομο Aspenger πρέπει να λάβουν βοήθεια μόλις παρατηρηθούν δυσκολίες σε συγκεκριμένα πεδία. Αυτά τα παιδιά γρήγορα καταβάλλονται και αντιδρούν πιο άσχημα στην αποτυχία απ’ ότι τ’άλλα παιδιά.

• Τα παιδιά με σύνδρομο Aspenger τα οποία είναι συναισθηματικά εύθραυστα μπορεί να χρειάζεται να τοποθετηθούν σε ένα τμήμα ειδικής αγωγής το οποίο θα προσφέρει ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα διδασκαλίας. Αυτά τα παιδιά χρειάζονται ένα μαθησιακό περιβάλλον στο οποίο θα νιώθουν ικανά και παραγωγικά. Επιπλέον, κρατώντας τα στην κανονική τάξη όπου δεν μπορούν να συλλάβουν έννοιες ή να ολοκληρώσουν εργασίες, συμβάλει στη μείωση της αυτογνωσίας τους, την αύξηση της απόσυρσής τους και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια καταθλιπτική διαταραχή. (Σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί να ανατεθεί στο παιδί με σύνδρομο Aspenger ένας προσωπικός βοηθός παρά εκείνο να τοποθετηθεί σε ένα τμήμα Ειδικής Αγωγής. Ο βοηθός θα του προσφέρει υποστήριξη και συνεχή ανατροφοδότηση).

Τα παιδιά με σύνδρομο Aspenger εύκολα καταβάλλονται από περιβαλλοντικούς στρεσογόνους παράγοντες και έχουν μειωμένη ικανότητα στο να σχηματίζουν διαπροσωπικές σχέσεις. Έτσι, δεν είναι παράξενο που δίνουν την εντύπωση της «εύθραυστης ευπάθειας και της παθητικής παιδικότητας» (Wing, 1981, σελ.117). Ο Everard (1976), έγραψε πως όταν αυτοί οι έφηβοι συγκρίνονται με τους «μη ανάπηρους» συνομηλίκους τους, «καταλαβαίνουν αμέσως πόσο διαφορετικοί είναι και τι μεγάλη προσπάθεια πρέπει να καταβάλλουν για να ζήσουν σε ένα κόσμο όπου δεν γίνονται παραχωρήσεις και που αναμένεται να προσαρμοστούν»

Οι δάσκαλοι μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο στη βοήθεια αυτών των παιδιών για να μάθουν να διαπραγματεύονται τον κόσμο γύρω τους. Επειδή τα παιδιά με σύνδρομο Aspenger δεν είναι ικανά να εκφράσουν τους φόβους και της ανησυχίες τους, πρέπει ένας ενήλικας να τους βοηθήσει να αφήσουν την ασφαλή φανταστική ζωή τους για τις αβεβαιότητες του εξωτερικού πραγματικού κόσμου. Οι επαγγελματίες που δουλεύουν με εφήβους στα σχολεία πρέπει να τους δίδουν την οργάνωση και τη σταθερότητα που εκείνοι δεν έχουν. Χρησιμοποιώντας εφευρετικές στρατηγικές διδασκαλίας στα άτομα που πάσχουν από σύνδρομο Aspenger, όχι μόνο διευκολύνεται η ακαδημαϊκή επιτυχία αλλά τους βοηθάει, επίσης, να νιώσουν λιγότεροι απομονωμένοι από τους άλλους και λιγότερο καταβεβλημένοι από της απαιτήσεις της καθημερινής ζωής.

Συγγραφέας: Δρ. Karen Williams, Ιατρός, Ψυχιατρικό Νοσοκομείο για Ενήλικες και παιδιά, Πανεπιστήμιο Michigan, ΗΠΑ

Μετάφραση: Σταματία Κοντού και Αθηνά Μπάκου Κοινωνικοί λειτουργοί

www.noesi.gr

Πώς θα καταλάβετε αν το παιδί σας εμφανίζει διαταραχή ελλειμματικής προσοχής

2012-02-05T13:35:00.002+02:00

Το παιδί με σύνδρομο Asperger στη σχολική τάξη- Οδηγός για εκπαιδευτικούς (Μέρος 2)

2012-02-04T09:57:00.003+02:00

Ανεπαρκής συγκέντρωση

Τα παιδιά με σύνδρομο Aspenger συχνά αποσπώνται, είναι ανοργάνωτα, δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν μέσα στην τάξη ( συχνά δεν είναι η προσοχή δύσκολη αλλά η συγκέντρωση είναι «παράξενη», το άτομο με σύνδρομο Aspenger δεν μπορεί να ξεχωρίσει τι είναι σχετικό [Happe, 1991], έτσι η προσοχή επικεντρώνεται σε άσχετη διέγερση) και δυσκολεύονται να μάθουν μέσα ομάδες.

Συμβουλές προγραμματισμού
• Οι εργασίες πρέπει να χωρίζονται σε μικρότερα μέρη και πρέπει να δίνεται από το δάσκαλο συχνή ανατροφοδότηση και καθοδήγηση.

• Τα παιδιά με σοβαρά προβλήματα προσοχής ωφελούνται με χρονομετρημένες εργασίες. Αυτό τους βοηθά να οργανώσουν τον εαυτό τους. Εργασία που δεν ολοκληρώνεται ή που ολοκληρώνεται απρόσεκτα μέσα στο χρονικό όριο πρέπει να συμπληρωθεί κατά τη διάρκεια της ελεύθερης ώρας του παιδιού, π.χ. στο διάλειμμα. Τα παιδιά με σύνδρομο Aspenger μπορεί να είναι πεισματάρικα. Χρειάζονται ένα δομημένο πρόγραμμα που να τους διδάσκει ότι η συμμόρφωση με τους κανόνες οδηγεί σε θετική ενίσχυση ( αυτό το πρόγραμμα κινητοποιεί το παιδί να είναι παραγωγικό, έτσι ενισχύεται η αυτοεκτίμησή του και μειώνεται το άγχος γιατί νιώθει ικανό).

• Στην περίπτωση των μαθητών με σύνδρομο Aspenger η δυσκολία συγκέντρωσης, η αργή ταχύτητα της γραφής τους και η σοβαρή αποδιοργάνωση μπορεί να κάνουν απαραίτητη τη μείωση του/της φόρτου εργασίας και/ή να του/της δοθεί χρόνος σε μια τάξη όπου ένας δάσκαλος ειδικής αγωγής θα δώσει την επιπρόσθετη βοήθεια που χρειάζεται το παιδί για να ολοκληρώσει τις εργασίες του/της. Μερικά παιδιά με σύνδρομο Aspenger είναι τόσο δύσκολο να συγκεντρωθούν όπου αυτό προσθέτει ένα υπερβολικό άγχος στους γονείς, που περιμένουν να περάσουν ώρες προσπαθώντας να βοηθήσουν τα παιδιά τους.

• Το παιδί με σύνδρομο Aspenger πρέπει να κάθεται στο πρώτο θρανίο και να του/της απευθύνονται συχνά ερωτήσεις που θα τον/την βοηθήσουν να παρακολουθήσει το μάθημα.

• Επινόησε μια μη λεκτική κίνηση με το παιδί (π.χ. ένα ελαφρύ κτύπημα στον ώμο) όταν εκείνος/εκείνη δεν προσέχει.

• Εάν χρησιμοποιείται το «φιλικό σύστημα», ο φίλος του παιδιού πρέπει να κάθεται δίπλα του/της, έτσι ώστε εκείνος να του/της υπενθυμίζει ότι πρέπει να παρακολουθεί το μάθημα.

• Ο δάσκαλος πρέπει να ενθαρρύνει το παιδί με σύνδρομο Aspenger ν’ αφήνει τις κρυφές του/της φαντασίες ή σκέψεις και να επικεντρώνεται στον αληθινό κόσμο. Αυτή είναι μια συνεχής μάχη, καθώς η παρηγοριά του φανταστικού κόσμου πιστεύεται ότι είναι πιο ελκυστική απ’ ο,τιδήποτε υπάρχει στην αληθινή ζωή. Στα μικρά παιδιά ακόμη και το παιχνίδι πρέπει να είναι δομημένο γιατί μπορούν να βυθιστούν στην μοναξιά τους, να παίξουν κάποιο φανταστικό παιχνίδι και έτσι να χάσουν την επαφή με την πραγματικότητα. Η ενθάρρυνση του παιδιού με σύνδρομο Aspenger για να συμμετέχει σ’ ένα επιτραπέζιο παιχνίδι με άλλους δύο, υπό στενή επιτήρηση, του δίδει την ευκαιρία να εξασκήσει τις κοινωνικές του δεξιότητες.

Ανεπαρκής κινητικός συντονισμός

Τα παιδιά με σύνδρομο Aspenger είναι αδέξια, έχουν παράξενο βηματισμό, αποτυγχάνουν σε παιχνίδια που σχετίζονται με τις κινητικές ικανότητες. Αντιμετωπίζουν δυσκολίες που μπορούν να προκαλέσουν μόνιμα προβλήματα, αργή ταχύτητα γραφής και επιρροή της ικανότητά τους να ζωγραφίζουν.

Συμβουλές προγραμματισμού
• Σύστησε στο παιδί με σύνδρομο Aspenger ένα φυσιοθεραπευτικό πρόγραμμα εάν τα κινητικά του προβλήματα είναι σοβαρά.

• Πρότεινε στο παιδί ένα ήπιο πρόγραμμα γυμναστικής παρά ένα ανταγωνιστικό αθλητικό παιχνίδι.

• Μη πιέζεις το παιδί να συμμετέχει σε ανταγωνιστικά αθλήματα καθώς ο ανεπαρκής κινητικός συντονισμός του μπορεί να προκαλέσει σύγχυση και τα πειράγματα των συμπαικτών του.

• Τα παιδιά με σύνδρομο Aspenger μπορεί να χρειάζονται ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα, το οποίο θα περιλαμβάνει γράψιμο και αντιγραφή σε χαρτί, σχεδίαση στον πίνακα. Ο δάσκαλος καθοδηγεί συνεχώς το χέρι του παιδιού στο σχηματισμό και στις συνδέσεις των γραμμάτων καθώς διαβάζει ένα κείμενο. Όταν το παιδί «δεσμεύσει» το κείμενο στη μνήμη, αυτός / αυτή θα μπορέσει να σχηματίσει τα γράμματα χωρίς βοήθεια.

• Τα μικρά παιδιά επωφελούνται από τις γραπτές καθοδηγήσεις γιατί τα βοηθάει να ελέγξουν το μέγεθος και την ομοιομορφία των γραμμάτων που γράφουν. Αυτό, επίσης, τα αναγκάζει να περνούν κάποιο χρόνο για να γράψουν προσεκτικά.

• Όταν δίνεται μια χρονομετρημένη εργασία, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η αργή ταχύτητα γραφής του παιδιού.

• Τα άτομα με σύνδρομο Aspenger μπορεί να χρειάζονται περισσότερα, απ’ ό,τι οι συνομήλικοί του, για να ολοκληρώσουν τις εξετάσεις ( γράφοντας εξετάσεις σε μια ήσυχη τάξη όχι μόνο προσφέρεται περισσότερος χρόνος αλλά τους δίδεται και η καθοδήγηση που χρειάζονται από τον δάσκαλο για να μείνουν συγκεντρωμένα).

Συγγραφέας: Δρ. Karen Williams, Ιατρός, Ψυχιατρικό Νοσοκομείο για Ενήλικες και παιδιά, Πανεπιστήμιο Michigan, ΗΠΑ

Μετάφραση: Σταματία Κοντού και Αθηνά Μπάκου Κοινωνικοί λειτουργοί

www.noesi.gr

Ο πρώτος Ευρωπαίος πτυχιούχος πανεπιστημίου που έχει σύνδρομο Down

2012-02-03T14:21:00.002+02:00

Ο 34χρονος Ισπανός Πάμπλο Πινέδα είναι ο πρώτος στην Ευρώπη πτυχιούχος πανεπιστημίου που έχει σύνδρομο Down. Χρειάζεται να περάσει ακόμη τέσσερις εξετάσεις, για να πραγματοποιήσει το όνειρό του: να γίνει δάσκαλος. Αυτό δεν είναι τόσο ασυνήθιστο: στην Ισπανία το 85% των παιδιών με σύνδρομο Down πηγαίνουν στο κανονικό σχολείο.

Η WELT ON LINE μίλησε με τον Πινέδα για τη μάθηση, την "καθυστέρηση" και για τα υπερπροστρατευμένα παιδιά.

Ο Πάμπλο Πινέδα τελείωσε τις σπουδές του παιδαγωγού και αυτό το Μάρτη έκανε την πρακτική εξάσκηση στην Κόρδοβα. Ο Πινέδα αυτήν την εποχή προετοιμάζεται για τις εξετάσεις για την άδεια άσκησης επαγγέλματος και του μένουν μόνο τέσσερις εξετάσεις για να τελειώσει τις σπουδές του στην ψυχολογία και παιδαγωγικά. Στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Μάλαγκα στα τέλη Απρίλη προβλήθηκε η ταινία «Και εγώ επίσης» που είναι εμπνευσμένη από τη ζωή του Πινέδα και στην οποία ο ίδιος κρατά τον βασικό ρόλο: Ζωή, Αγάπη, Λύπη και Χαρά κατά τη διάρκεια των σπουδών. Με τον Πινέδα μίλησε ο Jan Marot.

Διαβάστε τη συνέντευξη παρακάτω

WELT ONLINE: Πώς βιώσατε προσωπικά το σύνδρομο ντάουν;

Πάμπλο Πινέδα: Δεν ήταν οι γονείς μου που μου το είπαν. Ήταν ο δάσκαλός μου. Ήμουν περίπου εφτά χρονών, όταν με ρώτησε αν ήξερα τι είναι το σύνδρομο ντάουν. Φυσικά απάντησα ναι. Με κοίταξε έντονα και μου εξήγησε τη γενετική του σύνδρομου ντάουν. Στην ηλικία αυτή ήταν πραγματικά πολύ σκληρό. Για μένα αυτό ακουγόταν σαν αραμαϊκά. Ήταν πολύ βαρύ. Του έθεσα μόνο δύο ερωτήσεις : «Είμαι χαζός;» Απάντησε :Όχι. «Μπορώ να συνεχίσω να πηγαίνω στο σχολείο με τους φίλους μου;» Απάντησε : «Κανένα πρόβλημα» . Τα υπόλοιπα μου ήταν παντελώς αδιάφορα.

WELT ONLINE: Όπως η πλειοψηφία των παιδιών με σύνδρομο ντάουν στην Ισπανία. Το 85% πηγαίνουν σε ένα κανονικά σχολείο.

Πινέδα: Ναι , τώρα. Όμως παλαιότερα δεν υπήρχε η ένταξη. Αυτό είναι η κορυφή μιας ανάπτυξης. Εγώ ήμουνα ο πρώτος μαθητής με σύνδρομο ντάουν που πήγα σε ένα δημόσιο σχολείο.

WELT ONLINE : Τι αναμνήσεις έχετε από τα χρόνια του σχολείου;

Πινέδα : Στο σχολείο διασκέδαζα πολύ, περνούσα πολύ καλύτερα απ’ ό,τι με τους φίλους μου. Είχα υπέροχες ,ενδιαφέρουσες και πολύ σκληρές εμπειρίες. Συνολικά ήταν μια απίστευτα πλούσια φάση της ζωής μου. Υπήρχαν καλύτερες και χειρότερες μέρες. Ιδιαίτερα η εφηβεία ήταν σκληρή. Αλλά αυτή είναι πάντα μια δύσκολη περίοδος. Εγώ δεν μπορούσα μερικές φορές να ζήσω με το σώμα μου και μέσα σ’ αυτό.

WELT ONLINE: Γιατί επιλέξατε τις παιδαγωγικές σπουδές;

Πινέδα: Σαν παιδί είχα πολλές ιδέες. ΄Ηθελα να γίνω δικηγόρος, κατόπιν δημοσιογράφος. Τότε ένας καθηγητής και μέντοράς μου με συμβούλεψε να γίνω δάσκαλος ,γιατί τα παιδαγωγικά προσφέρουν περισσότερες επιλογές. Μου είπε ότι οι άλλες επιστήμες είναι σκληρές και ανταγωνιστικές. Δεν το έχω μετανιώσει ούτε δευτερόλεπτο. Μου αρέσει να εργάζομαι με παιδιά, νιώθω πολύ χρήσιμος.

WELT ONLINE: Ακολουθείτε αυστηρά κάποιο σταθερό ημερήσιο πρόγραμμα μελέτης;

Πινέδα: Από το τίποτα βγαίνει τίποτα. Μελετώ περίπου 6-7 ώρες τη μέρα. Τα βράδια τα έχω ελεύθερα. Διαβάζω πάντα με μουσική . Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, οι σπουδές δεν είναι εύκολες και το σύνδρομο ντάουν με περιορίζει κατά 30% , πράγμα που τις καθιστά δυσκολότερες. Ο καθένας πρέπει να παλεύει για το μέλλον του.

WELT ONLINE: Τι σημαίνει και τι σημασιοδοτεί το είναι κανείς ο πρώτος με σύνδρομο ντάουν πτυχιούχος στην Ευρώπη ;

Πινέδα: Είναι μια μεγάλη ευθύνη. Γνωρίζω ότι οι πατέρες και οι μητέρες που έχουν παιδιά με σύνδρομο ντάουν χρειάζονται κάποιον να τους δείξει και να τους πει : «Το παιδί σου μπορεί να το κάνει αυτό».Και τα μέσα μπορούν να συνδράμουν, καθώς ψάχνουν για αξιόλογες ειδήσεις. Θέλω να δώσω πρόσωπο σε ένα κομμάτι του πληθυσμού , που σχεδόν ποτέ δεν θεωρείται αντικείμενο είδησης. Αρέσω στα μέσα- μου τηλεφωνούν τριάντα φορές τη μέρα Αυτό είναι μερικές φορές εξαντλητικό

WELT ONLINE: Σας έχουν ήδη προσφέρει θέσεις εργασίας;

Πινέδα: Όχι ακόμη. Όταν πετύχω τις εξετάσεις και πάρω την άδεια άσκησης επαγγέλματος του δάσκαλου, θα πλησιάσω το στόχο μου, να έχω δηλαδή ένα σταθερό εισόδημα. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας στη Σεβίλλη συγκατοικούσα με ένα συνάδελφο. Για μένα έχει μεγάλη σημασία να οργανώσω την ανεξαρτησία μου .Δεν ξέρω ακόμη πού θα εργαστώ. Μπορεί στην επιμόρφωση, στον επαγγελματικό προσανατολισμό, στην συμβουλευτική, ποιος ξέρει. Είμαι ευέλικτος

WELT ONLINE: Τι είναι, κατά τη γνώμη σας, η « οπισθοδρομική / καθυστερημένη κοινωνία»;

Πινέδα: Το μεγαλύτερο έλλειμμα της κοινωνίας είναι το ότι δεν μπορεί να κατανοήσει τη διαφορετικότητα. Λόγω της έλλειψης κατανόησης κολλά κάποιος/ α ταμπέλες. «Οι ομοφυλόφιλοι», «οι Ξένοι/ μετανάστες» και φτάνει μέχρι του σημείου «Οι γυναίκες» .Χωρίζουν σε ομάδες, δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν «το διαφορετικό». Το απομονώνουν , το απλοποιούν ή το αποφεύγουν με κάθε τρόπο. Δημιουργούνται στερεότυπα, προκαταλήψεις μέχρι και λέξεις , όπως “discapacidad” (ανικανότητα) στα ισπανικά για να δηλωθεί η έννοια της υστέρησης ή καθυστέρησης..

WELT ONLINE: Ποια εναλλακτική λύση θα υπήρχε για σας; Διότι και η ισπανική λέξη «Minusvalido» («κατώτερος/ κατώτερης αξίας») δεν είναι σε καμιά περίπτωση κατάλληλη…

Πινέδα: Είναι προσβολή να αποκαλείς κάποιον «ανίκανο» ή «καθυστερημένο». Γιατί να μην τον αποκαλείς «αλλιώτικο» ή « διαφορετικό άνθρωπο»; Με τον όρο σύνδρομο Ντάουν περιγράφεται μια γενετική μετάλλαξη κατά την οποία το χρωμόσωμα 21παρουσιάζεται τρεις φορές (εξού και ο όρος τρισωμία -21).

WELT ONLINE: Ποια είναι η γνώμη σας για την έκτρωση εμβρύων στα οποία έχει προγεννητικά διαγνωστεί κάποια καθυστέρηση, πράγμα που αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης αυτή την εποχή στη Γερμανία;

Πινέδα: Είμαι αντίθετος στην έκτρωση. Όχι για ηθικούς λόγους αλλά λόγω της εμπειρίας μου. Είναι δύσκολες καταστάσεις και εμπειρίες ,αλλά σε εμπλουτίζουν ως άνθρωπο. Εξαιτίας της έκτρωσης κάποιος / α δεν θα τις βιώσει ποτέ .Γονείς με παιδιά που είναι «διαφορετικά» γίνονται καλύτεροι γονείς. Γίνονται ανεκτικότεροι και πιο αλληλέγγυοι. Δεν είναι καλό να επιλέγεις ένα παιδί “`a la carte”. Σε τελική ανάλυση επιλέγουμε το τέλειο. Και όταν όλοι είναι ίδιοι, τότε είμαστε σε πολλά φτωχότεροι. Ακόμη και τα λουλούδια διαφέρουν ,αλλά όλα είναι όμορφα.. Αυτή η τάση για ομογενοποίηση είναι κακή .Όταν όλοι σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο, έχουν την ίδια εμφάνιση, είναι όλοι ομοιόμορφοι, αυτό είναι ο Φασισμός.

WELT ONLINE: Η ταινία, που είχε τη ζωή σας ως έμπνευση, είχε ρομαντικά στοιχεία (στιγμές). Ονειρεύεστε να κάνετε τη δική σας οικογένεια;

Πινέδα: Αυτό είναι δύσκολο. Η λογοτεχνία για το σύνδρομο Ντάουν στρέφεται κυρίως γύρω από τη γενετική, την αντίληψη ή τη συμπεριφορά. Ποτέ δεν συζητιέται η συμπάθεια μεταξύ ανθρώπων με σύνδρομο Ντάουν. Σ’ αυτό ακριβώς φαίνεται η μεγάλη δύναμη της ηθικής. Στην Ισπανία, μετά από 40 χρόνια δικτατορίας του Φράνκο και με μια σταθερά διαμαρτυρόμενη καθολική εκκλησία, αυτό αποτελεί θέμα ταμπού. Είναι δύσκολο να μιλήσεις για σεξ. Πρέπει τελικά κανείς να διαχωρίσει την ηθική από την πράξη. Μερικά Μέσα έχουν μια σχεδόν άρρωστη απληστία να δημιουργούν εντυπώσεις (να προκαλούν) . Αρνήθηκα μια πρόσκληση για συμμετοχή σε ένα talk show, που ονομάζεται “La Noria” όπου το θέμα θα ήταν σχετικό με Σεξ και Αναπηρία. Μου ήταν αδύνατο να πάω, είναι πολύ προκλητικό και μόνο για δημιουργία εντυπώσεων. Αυτό είναι ένα ιδιωτικό, ακανθώδες θέμα, ακόμα και κάποιοι φίλοι μου με απέτρεψαν από το να συμμετέχω. Και οι άνθρωποι της τηλεόρασης έμειναν άναυδοι μετά την άρνησή μου.

WELT ONLINE: Στην Αυστρία και στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του ναζισμού δολοφονήθηκε αμέτρητο πλήθος ανθρώπων με σύνδρομο ντάουν. Από μεταπολεμικές μελέτες για χρόνια ήταν διαδεδομένη η εντύπωση ότι το σύνδρομο ντάουν συνδέεται με προσδόκιμο ζωής τα 30 χρόνια;

Πινέδα: Αυτά είναι μύθοι που δημιουργούνται σύμφωνα με την ιστορία των κρατών και της επιστήμης. Η κατάσταση σήμερα είναι τελείως διαφορετική. Φτάνουμε στα γηρατειά. Εξαρτάται από το πόσο υγιείς διατηρούμαστε , σωματικά και πνευματικά. Εγώ, όπως και πολλοί νέοι άνθρωποι με σύνδρομο ντάουν ήμουν υπέρβαρος. Με γυμναστική και σωστή διατροφή έχασα 12 κιλά. Είχα, επίσης, την τύχη να μεγαλώσω σε μια οικογένεια με πνευματικά ενδιαφέροντα. Με εφημερίδες και μια βιβλιοθήκη Γι’ αυτό από πολύ νωρίς είχα περιέργεια και ενδιαφέροντα. Όταν απαγορεύεις σε κάποιον την καλλιέργεια, κατά έναν τρόπο τον σκοτώνεις..

WELT ONLINE: Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το ουσιαστικό κατά την ανατροφή παιδιών με σύνδρομο ντάουν.;

Πινέδα: Η Αυστρία ,η Ελβετία και η Γερμανία πολιτισμικά διαφέρουν από την Ισπανία. Ίσως εκεί (Ισπανία) με καταλαβαίνουν περισσότερο. 1ον: Πρέπει να συμπεριφέρεστε στο παιδί σας όπως σε ένα παιδί και όχι όπως σε έναν «ανάπηρο». Έτσι πρέπει να το αναθρέψετε και να το εκπαιδεύσετε (μορφώσετε). Πρέπει να μιλάτε με το παιδί σας, γιατί ο χειρότερος εχθρός για τα παιδιά με σύνδρομο ντάουν. είναι η σιωπή. Δεν πρέπει να έχετε κανένα κόμπλεξ . Βγείτε μαζί τους έξω στον κόσμο. Πρέπει να δείξετε στους άλλους ότι αυτό είναι το παιδί σας. Δεν πρέπει ποτέ να είστε υπερπροστατευτικοί, ποτέ. Πρέπει να του δίνετε φυσικά και πνευματικά ερεθίσματα και έτσι να το διδάξετε να είναι αυτόνομο. Γιατί τι θα συμβεί όταν κάποτε δεν θα είστε πια κοντά του ως γονείς;

Πηγή: Welt on Line

Μετάφραση: Μαρίνα Μάλλιου, www.alterthess.gr

Το παιδί με σύνδρομο Asperger στη σχολική τάξη- Οδηγός για εκπαιδευτικούς (Μέρος 1)

2012-02-03T09:57:00.002+02:00

Της Δρ. Karen Williams, Ιατρός στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο για Ενήλικες και παιδιά, Πανεπιστήμιο Michigan

Τα παιδιά στα οποία έχει γίνει διάγνωση με σύνδρομο Asperger παρουσιάζουν μια ιδιαίτερη πρόκληση στο εκπαιδευτικό περιβάλλον. Η τυπική γνώμη από τους συμμαθητές τους είναι ότι τα παιδιά αυτά είναι εκκεντρικά και περίεργα, και οι ανάρμοστες κοινωνικές τους ικανότητες συνήθως χρησιμοποιούνται για να τα κάνουν εξιλαστήρια. Η αδεξιότητα και η εμμονή για μουντά πράγματα προσθέτουν στην «περίεργη» παρουσίασή τους. Τα παιδιά με το σύνδρομο Asperger έχουν ελλιπή κατανόηση των ανθρώπινων σχέσεων και τους κανόνες της κοινωνικής συμπεριφοράς. Είναι αφελή και είναι εμφανές ότι τους λείπει η κοινή λογική. Η αναπροσαρμοτικότητά τους και ανικανότητά τους να χειρίζονται τις αλλαγές δημιουργεί σε αυτά τα άτομα άγχος και να είναι συναισθηματικά ευάλωτα. Την ίδια στιγμή τα παιδιά με το σύνδρομο (που επί το πλείστον είναι αγόρια) έχουν συνήθως μέτρια ή και λίγο παραπάνω από μέτρια νοημοσύνη και έχουν ανώτερη μηχανική μνήμη. Η επιδίωξή των ενδιαφερόντων τους μπορεί να τα οδηγήσει αυτά τα άτομα σε μεγάλα επιτεύγματα αργότερα στην ζωή.

Το σύνδρομο Asperger θεωρείται μια διαταραχή στο υψηλότερο (λειτουργικό) άκρο του αυτιστικού εύρους. Συγκρίνοντας άτομα με αυτό το συνεχές, ο Van Krevelen (αναφορά στον Wing, l99l) σημείωσε ότι ένα αυτιστικό παιδί χαμηλής λειτουργίας «ζει στον κόσμο του», ενώ τα αυτιστικά παιδιά με πιο υψηλή λειτουργία «ζουν στον κόσμο μας, αλλά με τον δικό τους τρόπο». (σελ.99).

Φυσικά όλα τα παιδιά με το σύνδρομο Asperger δεν είναι το ίδιο. Όπως κάθε παιδί, και τα παιδιά με το σύνδρομο Asperger, έχουν την δική τους ιδιαίτερη προσωπικότητα, τα «τυπικά» συμπτώματα του συνδρόμου Asperger, είναι δηλωτικά με τρόπο συγκεκριμένα για το κάθε άτομο. Ως αποτέλεσμα δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη συνταγή προσέγγισης μέσα στην αίθουσα η οποία να προσκομίζεται για κάθε παιδί με σύνδρομο Asperger, όπως δεν μπορεί μόνο μια εκπαιδευτική μέθοδος να αρμόζει στις ανάγκες όλων των παιδιών που δεν έχουν σύνδρομο Asperger.

Παρακάτω υπάρχουν περιγραφές από επτά καθοριστικά χαρακτηριστικά του συνδρόμου Asperger και μετά ακολουθούν προτάσεις και στρατηγικές για μέσα στην αίθουσα για την αντιμετώπιση αυτών των συμπτωμάτων. (Παρεμβάσεις στην αίθουσα απεικονίζονται με παραδείγματα από τις εμπειρίες της δικιάς μου διδασκαλίας στο Πανεπιστήμιο του Ψυχιατρικού Ιατρικού Κέντρου για παιδιά και ενήλικες του Μίσιγκαν). Αυτές οι υποδείξεις προσφέρονται μόνο στην ευρύτερη έννοια και θα πρέπει να προσαρμόζονται στις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε μαθητή με σύνδρομο Asperger.
Επιμονή με την ομοιότητα
Τα παιδιά με σύνδρομο Asperger συγχύζονται εύκολα με την μικρότερη αλλαγή, είναι πολύ ευαίσθητα σε περιβαλλοντικές εντάσεις και μερικές φορές παίρνουν μέρος σε τελετουργικές πράξεις. Είναι ανήσυχα και τείνουν να στενοχωρούνται πολύ όταν δεν ξέρουν τι να προσμένουν: το άγχος, η κούραση και η αισθητήρια υπερφόρτωση τα αναστατώνει.

Συμβουλές προγραμματισμού
• Να προσφέρετε ένα αναμενόμενο και ασφαλές περιβάλλον.

• Να μειώσετε τις αλλαγές.

• Να προσφέρετε μια συνεπή καθημερινή ρουτίνα: Το παιδί με σύνδρομο Asperger πρέπει να καταλάβει την ρουτίνα της κάθε μέρας και να ξέρει τι προσμένει για να μπορεί να συγκεντρωθεί στο καθήκον του.

• Να αποφεύγετε εκπλήξεις: Να προετοιμάσετε το παιδί πολύ λεπτομερώς και εκ των προτέρων για ειδικές δραστηριότητες, τροποποιημένα προγράμματα ή όποια άλλη αλλαγή στην ρουτίνα του όσο μικρή και να είναι.

• Να καθησυχάσετε φόβους για το άγνωστο εκθέτοντας το παιδί σε νέες δραστηριότητες, δασκάλους, αίθουσα, σχολείο, κατασκήνωση και ου το καθεξής και όσο το συντομότερο γίνεται για να μην υπάρχει υπερβολική ανησυχία από το παιδί.

Για παράδειγμα, όταν ένα παιδί με σύνδρομο Asperger πρέπει να αλλάξει σχολείο, πρέπει να συναντήσει τους καινούργιους δασκάλους, να δει το καινούργιο σχολείο και να πληροφορηθεί για το νέο του πρόγραμμα πολύ πριν την υλοποίησή του. Οι εργασίες από το παλιό σχολείο μπορεί να προσκομισθούν για τις πρώτες μέρες ώστε η ρουτίνα για να εξοικειωθεί το παιδί με το νέο περιβάλλον. Ο καινούργιος δάσκαλος μπορεί να μάθει για τα ενδιαφέροντα του παιδιού και να έχει σχετικά βιβλία ή διαθέσιμες δραστηριότητες για την πρώτη μέρα του παιδιού.)

Διαταραχή στην κοινωνική αλληλεπίδραση
Τα παιδιά με σύνδρομο Asperger δείχνουν μια ανικανότητα στην κατανόηση πολύπλοκων κανόνων της κοινωνικής αλληλεπίδρασης˙ είναι αφελή˙ πολύ εγωκεντρικά˙ μπορεί να μην τους αρέσει η σωματική επαφή˙ μιλάνε προς τους ανθρώπους και όχι μαζί τους˙ δεν καταλαβαίνουν ανέκδοτα, ειρωνεία ή μεταφορές˙ χρησιμοποιούν μονότονο ή μονοκόμματο, αφύσικο τόνο φωνής˙ χρησιμοποιούν ακατάλληλα βλέμματα και γλώσσα του σώματος είναι αναίσθητα και τους λείπει η διπλωματικότητα˙ παρερμηνεύουν κοινωνικές υποδείξεις˙ δεν μπορούν να κρίνουν την «κοινωνική απόσταση»˙ παρουσιάζουν φτωχή ικανότητα να αρχίσουν και να κρατήσουν μια συζήτηση˙ έχουν αναπτύξει καλά την ομιλία τους, αλλά έχουν φτωχή επικοινωνία˙ μερικές φορές τα χαρακτηρίζουν «μικρούς δασκάλους» επειδή το στυλ ομιλίας τους είναι τόσο ώριμο και σχολαστικό˙ τα εκμεταλλεύονται με ευκολία (δεν καταλαβαίνουν ότι κάποιες φορές κάποιοι λένε ψέματα ή τα κοροϊδεύουν)˙ και συνήθως έχουν την επιθυμία να είναι μέρος του κοινωνικού κόσμου.

Συμβουλές προγραμματισμού
• Προστάτεψε το παιδί από την κακομεταχείριση και το κορόιδεμα˙ Στις μεγαλύτερες ηλικίες, προσπάθησε να εκπαιδεύσεις τους άλλους όσον αφορά το παιδί με το σύνδρομο Asperger όταν είναι έντονη η κοινωνική ατοπία ότι περιγράφονται τα κοινωνικά τους προβλήματα ως πραγματικά μια αναπηρία. Να παινεύεις συμμαθητές όταν τους φέρονται με συμπόνια. Αυτή η πράξη μπορεί να εμποδίσει τον στιγματισμό ενώ προάγει την εμπάθεια και την ανεκτικότητα των άλλων παιδιών.

• Τόνισε τις γνωστικές ικανότητες του παιδιού με σύνδρομο Aspenger με το να δημιουργείς καταστάσεις μαθησιακής συνεργασίας όπου οι του/της ικανότητες ανάγνωσης, λεξιλογίου, μνήμης θα θεωρούνται σαν ατού από τους συνομηλίκους και θα τον/την αποδεκτούν ως ισάξιο/ισάξια.

• Τα περισσότερα παιδιά με σύνδρομο Aspenger θέλουν φίλους αλλά δεν ξέρουν πώς να συμπεριφερθούν. Πρέπει να μάθουν πώς να συμπεριφέρονται σε κοινωνικούς υπαινιγμούς και να τους δοθεί μια λίστα απαντήσεων όπου θα μπορούν να τις χρησιμοποιήσουν σε διάφορες κοινωνικές καταστάσεις. Δίδαξε στα παιδιά τι να πουν και πώς να το πουν. Άφησε τα να παίξουν ένα παιχνίδι ρόλων. Η κοινωνική κρίση των παιδιών βελτιώνεται μόνο όταν εκείνα έχουν διδαχθεί κάποιους κανόνες που οι άλλοι ακολουθούν ενστικτωδώς. Μια καθηγήτρια με σύνδρομο Aspenger δήλωσε πως η αναζήτηση της για να καταλάβει τις ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις την έκαναν να αισθανθεί σαν μια ανθρωπολόγος από τον Άρη (Sacks, 1993, σελ.112).

• Παρόλο που δεν μπορούν να καταλάβουν τα συναισθήματα των άλλων τα παιδιά με σύνδρομο Aspenger μπορούν να μάθουν να αντιδρούν με το σωστό τρόπο. Όταν χωρίς πρόθεση είναι προσβλητικά, χωρίς ευαισθησία ή αδιάκριτα πρέπει να τους εξηγηθεί γιατί η απάντηση ήταν ακατάλληλη και ποια απάντηση θα ήταν η σωστή. Τα άτομα με σύνδρομο Aspenger πρέπει να μάθουν τις κοινωνικές δεξιότητες πνευματικά γιατί έχουν ελλιπές κοινωνικό ένστικτο και διαίσθηση.

• Οι μεγαλύτεροι μαθητές με σύνδρομο Asperger, μπορούν να ωφεληθούν από ένα «φιλικό σύστημα». Ο δάσκαλος μπορεί να εκπαιδεύσει ένα ευαίσθητο συμμαθητή για την κατάσταση ενός παιδιού με σύνδρομο Aspenger και να τους βάλει να καθίσουν ο ένας δίπλα στον άλλο. Ο συμμαθητής μπορεί να προσέχει το παιδί με σύνδρομο Aspenger στο σχολικό, στα διαλείμματα, στους διαδρόμους κ.τ.λ. και να προσπαθήσει να τον/την συμπεριλάβει στις σχολικές του δραστηριότητες.

• Τα παιδιά με σύνδρομο Aspenger τείνουν να είναι απομονωμένα έτσι ο δάσκαλος πρέπει να ενθαρρύνει την εμπλοκή με τους άλλους. Να ενθαρρύνει την κοινωνικοποίηση και να περιορίσει το χρόνο της απομόνωσης. Για παράδειγμα, ο δάσκαλος μπορεί να ενθαρρύνει το παιδί με σύνδρομο Aspenger να συμμετέχει στη συζήτηση με τους συνομηλίκους του/της, όχι μόνο υπερασπίζοντας τις απόψεις του/της και κάνοντας ερωτήσεις αλλά να ενισχύσει τα άλλα παιδιά να κάνουν και αυτά το ίδιο.

Περιορισμένο πεδίο ενδιαφερόντων
Τα παιδιά με σύνδρομο Aspenger έχουν εκκεντρικές ιδέες ή παράξενες εμμονές (μερικές φορές συλλέγουν ασυνήθιστα πράγματα).Έχουν τη διάθεση, ασταμάτητα, να κάνουν κήρυγμα για συγκεκριμένα θέματα, κάνουν συνεχείς ερωτήσεις για κάτι, δυσκολεύονται να αφήσουν τις ιδέες τους, ακολουθούν το δικό τους ρυθμό άσχετα από τις εντολές που έχουν. Μερικές φορές αρνούνται να μάθουν για κάτι που είναι έξω από το πεδίο των ενδιαφερόντων τους.

Συμβουλές προγραμματισμού
• Να μην επιτρέπεται στο παιδί με σύνδρομο Aspenger να συζητά ή να κάνει ερωτήσεις συνέχεια για τα περιορισμένα ενδιαφέροντά του. Περιόρισε αυτή τη συμπεριφορά καθορίζοντας μια συγκεκριμένη ώρα την ημέρα όπου το παιδί θα μπορεί να μιλήσει για αυτά. Για παράδειγμα, ένα παιδί με σύνδρομο Aspenger που έχει εμμονή με τα ζώα και κάνει αμέτρητες ερωτήσεις για τη χελώνα που είναι το κατοικίδιο της τάξης, ήξερε πως του επιτρέπονταν να κάνει ερωτήσεις μόνο κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων. Αυτό ήταν μέρος της καθημερινής του ρουτίνας και γρήγορα έμαθε να σταματά τον εαυτό του όταν ξεκινούσε τις ερωτήσεις σε άλλες ώρες της ημέρας.

• Η χρησιμοποίηση θετικής ενίσχυσης προς μια επιθυμητή συμπεριφορά είναι η σημαντική στρατηγική για τη βοήθεια ενός παιδιού με σύνδρομο Aspenger (Dewey, 1991). Αυτά τα παιδιά επηρεάζονται από τα κομπλιμέντα, π.χ. στην περίπτωση ενός παιδιού που κάνει συνέχεια ερωτήσεις, ο δάσκαλος μπορεί να τον επαινέσει μόλις εκείνος/εκείνη σταματήσει και να τον/την συγχαρεί που επέτρεψε στους άλλους να μιλήσουν. Αυτά τα παιδιά πρέπει να επαινούνται για την κοινωνική τους συμπεριφορά που στα άλλα παιδιά θεωρείται δεδομένη.

• Μερικά παιδιά με σύνδρομο Aspenger δεν θέλουν να πραγματοποιούν εργασίες εκτός του πεδίου των ενδιαφερόντων τους.

• Πρέπει να οριστούν σταθερές προσδοκίες για την ολοκλήρωση μιας εργασίας στην τάξη. Πρέπει να ξεκαθαριστεί στο παιδί με σύνδρομο Aspenger ότι δεν έχει τον έλεγχο και ότι πρέπει να ακολουθεί συγκεκριμένους κανόνες.

• Για απείθαρχα παιδιά, μπορεί να είναι απαραίτητο να περιοριστούν οι εργασίες τους στα ενδιαφέροντά τους (π.χ. αν τους ενδιαφέρουν οι δεινόσαυροι, τότε μπορούν να τους δοθούν προτάσεις, μαθηματικά προβλήματα, λεξιλόγιο που να αφορούν τους δεινόσαυρους).Σταδιακά, μπορούν να ζητηθούν και άλλα θέματα για τις εργασίες.

• Στους μαθητές μπορούν να δοθούν εργασίες που συνδέουν το ενδιαφέρον τους με το θέμα που μελετάται, π.χ κατά της διάρκεια της μελέτης μιας χώρας, ένα παιδί που έχει εμμονή με τα τρένα μπορεί να του ανατεθεί η διερεύνηση των μέσων μεταφοράς που χρησιμοποιούν οι κάτοικοι αυτής.

• Χρησιμοποίησε την εμμονή του παιδιού σαν ένα τρόπο διεύρυνσης των ενδιαφερόντων του/της. Για παράδειγμα, στο κεφάλαιο με τα δάση ένας μαθητής με σύνδρομο Aspenger που έχει εμμονή με τα ζώα όχι μόνο μελέτησε για τα ζώα αυτών των δασών αλλά και για τα δάση αφού ήταν ο τόπος που ζούσαν τα ζώα. Έτσι κινητοποιήθηκε να μάθει και για τους ντόπιους που εξαναγκάστηκαν να κόψουν το δάσος για να μπορέσουν να επιβιώσουν.

Συγγραφέας: Δρ. Karen Williams, Ιατρός, Ψυχιατρικό Νοσοκομείο για Ενήλικες και παιδιά, Πανεπιστήμιο Michigan, ΗΠΑ

Μετάφραση: Σταματία Κοντού και Αθηνά Μπάκου Κοινωνικοί λειτουργοί

www.noesi.gr

Ενδείξεις για έγκαιρη διάγνωση του αυτισμού σε παιδιά 6 μηνών

2012-02-03T01:11:00.002+02:00

Ενδείξεις ότι η διαταραχή του αυτισμού είναι δυνατό να διαγνωστεί πολύ νωρίτερα από ό,τι πίστευαν ως τώρα οι επιστήμονες, παρέχει μια νέα διεθνής επιστημονική έρευνα, που διαπίστωσε ότι υπάρχουν αισθητές διαφορές στα εγκεφαλικά κύματα των αυτιστικών μωρών ήδη από την ηλικία των έξι μηνών.
Το κλειδί φαίνεται να είναι ο τρόπος, με τον οποίο τα μωρά κοιτάζουν τα μάτια των ανθρώπων γύρω τους και πώς αντιδρά ο εγκέφαλός τους.
Μέχρι τώρα, οι επιστήμονες βάσιζαν τη διάγνωσή τους περί αυτισμού σε συμπτώματα της συμπεριφοράς, που όμως συνήθως εκδηλώνονται ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο έτος ζωής του παιδιού.
Η προοπτική πιο πρόωρης διάγνωσης, πριν καν την εκδήλωση των πρώτων συμπτωμάτων, προσφέρει ελπίδες για μια πιο αποτελεσματική -ίσως ακόμα και πλήρη θεραπεία- στο μέλλον.
Περίπου ένα στα 100 παιδιά, κυρίως αγόρια παρά κορίτσια, εμφανίζει συμπτώματα που ανήκουν στο ευρύτερο φάσμα της διαταραχής του αυτισμού, για την οποία δεν υπάρχει ακόμα καμία θεραπεία, αν και διάφορες θεραπευτικές προσεγγίσεις μπορούν να βοηθήσουν.

Οι γονείς που έχουν ένα παιδί με αυτισμό, έχουν πιθανότητα 2% έως 8% να αποκτήσουν και δεύτερο αυτιστικό παιδί. Οι ερευνητές από τη Βρετανία, τον Καναδά και την Αυστραλία, με επικεφαλής τον καθηγητή Μαρκ Τζόνσον του Κολλεγίου Μπίρκμπεκ του πανεπιστημίου του Λονδίνου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο έγκριτο περιοδικό βιολογίας "Current Biology", μελέτησαν τις περιπτώσεις 104 παιδιών ηλικίας έξι έως δέκα μηνών, από τα οποία τα μισά θεωρούνταν ότι κινδύνευαν με αυτισμό, επειδή είχαν μεγαλύτερο αδελφό με τη νόσο.

Ο έλεγχος έγινε ξανά στην ηλικία των τριών ετών, ηλικία στην οποία συνήθως έχουν πλέον εκδηλωθεί τα πρώτα αυτιστικά συμπτώματα.

Τα παιδιά με αυτισμό συχνά δυσκολεύονται να κοιτάξουν στα μάτια κάποιον, έτσι οι επιστήμονες έδειξαν στα νήπια εικόνες προσώπων, τα οποία εναλλάξ είτε κοίταζαν στα μάτια τα μικρά παιδιά είτε όχι.

Ηλεκτρονικοί αισθητήρες προσαρμοσμένοι στον εγκέφαλο των παιδιών, κατέγραφαν τυχόν διαφορές στην εγκεφαλική δραστηριότητά τους, ανάλογα με το είδος των εικόνων που έβλεπαν τα παιδάκια.

Όπως διαπιστώθηκε, τόσο στα παιδιά χαμηλού κινδύνου (που δεν είχαν αυτιστικό αδελφό), όσο και στα παιδιά υψηλού κινδύνου (με αυτιστικό αδελφό), τα οποία όμως δεν ανέπτυξαν τελικά αυτισμό τα επόμενα χρόνια, καταγράφηκε μεγάλη διαφορά στα εγκεφαλικά κύματα ανάλογα με το αν κοιτούσαν στα μάτια το πρόσωπο της εικόνας ή όχι.

Αντίθετα, στα παιδιά υψηλού κινδύνου, τα οποία όντως αργότερα εμφάνισαν αυτιστικά συμπτώματα, η διαφορά στα εγκεφαλικά κύματα ήταν πολύ μικρότερη ανάμεσα στα δύο διαφορετικά είδη εικόνων.

Ο Τζόνσον πάντως επεσήμανε ότι η μέθοδος διάγνωσης δεν είναι ακόμα 100% αποτελεσματική, καθώς υπήρξαν μωρά που έδειξαν μικρές διαφορές στα εγκεφαλικά κύματά τους, αλλά τελικά δεν ανέπτυξαν αυτισμό. Αντίστροφα, υπήρξαν μωρά με εγκεφαλικά κύματα χαμηλού κινδύνου, που όμως ανέπτυξαν αυτισμό αργότερα. Συνεπώς το τεστ πρέπει να βελτιωθεί πριν εφαρμοστεί στην πράξη, ενώ θα χρειαστούν και περαιτέρω μελέτες σε μεγαλύτερο δείγμα παιδιών.

Ανάμεσα στα συνήθη αυτιστικά συμπτώματα, περιλαμβάνονται οι επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές, η αντίσταση στις αλλαγές στην ρουτίνα, οι έμμονες ιδέες με συγκεκριμένα αντικείμενα ή δραστηριότητες, ο ελλιπής συντονισμός, οι δυσκολίες στον έλεγχο των κινήσεων, η απουσία εκφράσεων στο πρόσωπο, η ανεπαρκής γλώσσα του σώματος, η έλλειψη διαπροσωπικής επαφής με τα μάτια, η τάση απομόνωσης και η δημιουργία λιγοστών φιλικών σχέσεων, η ανικανότητα φαντασίας στο παιγνίδι κ.α.

Το φάσμα των αυτιστικών διαταραχών περιλαμβάνει μια μεγάλη γκάμα σοβαρότητας, από τη νοητική καθυστέρηση και την μεγάλη αδυναμία επικοινωνίας έως πολύ ηπιότερα συμπτώματα, ιδίως σε όσους πάσχουν από το λεγόμενο σύνδρομο Ασπεργκερ.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, www.nooz.gr

Η καθημερινή μελέτη των παιδιών

2012-02-02T15:09:00.000+02:00

Τα παιδιά γυρίζουν από το σχολείο και συχνά και ξεκινά η ταλαιπωρία του διαβάσματος για την επόμενη μέρα. Για κάποια παιδιά είναι μια απλή διαδικασία που την ολοκληρώνουν μόνα τους και μερικές φορές με τη βοήθεια ενός ενήλικα. Για άλλα παιδιά είναι πιο δύσκολο είτε γιατί αντιμετωπίζουν μια μαθησιακή δυσκολία, είτε γιατί ο δάσκαλος βάζει πολλές ασκήσεις ή για άλλους λόγους.

Σκηνές με την μαμά να κυνηγά το παιδί σε όλο το σπίτι για να διαβάσει, να βάζει τιμωρίες ή ακόμα και να δίνει σφαλιάρες για να κάνει το παιδί να διαβάσει, να διαβάζουν ως αργά το βράδυ που ένα μικρό παιδί θα έπρεπε να κοιμάται και άλλες παρόμοιες συμβαίνουν καθημερινά σε πολλά σπίτια. Τέτοιες καταστάσεις είναι εξουθενωτικές και για το παιδί και για τους γονείς.

Δουλεύοντας αρκετά χρόνια πλέον με παιδιά έχω παρατηρήσει ότι οι γονείς, συνήθως η μητέρα, επιβαρύνονται με το καθημερινό διάβασμα του παιδιού. Η καθημερινή μελέτη γίνεται μια εντελώς καταναγκαστική και βαρετή διαδικασία με στόχο να πάει το παιδί "διαβασμένο" στο σχολείο. Γίνεται μεγάλος αγώνας να προλάβουν να κάνουν όλες τις ασκήσεις. Συχνά, αν δεν υπάρχει αρκετός χρόνος ή διάθεση, το παιδί απλά αντιγράφει τις ασκήσεις από ένα βοήθημα προκειμένου να μην πάει κενά τα τετράδια στο σχολείο.

Έτσι όμως μαθαίνει τίποτα το παιδί; Διευρύνει τις γνώσεις του; Η' απλά μαθαίνει να παπαγαλίζει και να αντιγράφει;

Σκοπός του σχολείου και όλης της διαδικασίας εκπαίδευσης είναι το παιδί να μάθει, να ανακαλύψει, να βιώσει και να διευρύνει τις γνώσεις του. Σκοπός δεν είναι να παρουσιάσει απλά την εικόνα του διαβασμένου παιδιού για να πάρει καλύτερο βαθμό, αλλά η ουσιαστική μάθηση.

Τι πρέπει να κάνετε

Καταρχήν φροντίστε να έχετε συγκεκριμένο πρόγραμμα διαβάσματος, δηλαδή ώρα και μέρος. Το δωμάτιο που διαβάζει το παιδί να είναι τακτοποιημένο και να μην έχει πολλά αντικείμενα πάνω και γύρω από το γραφείο. Αν πρόκειται για παιδί με διάσπαση προσοχής τότε ο κανόνας θέλει όσο πιο άδειο το γραφείο τόσο το καλύτερο για τη συγκέντρωση του παιδιού. Επίσης καλός φωτισμός αλλά και ησυχία είναι απαραίτητα.

Αφήστε το παιδί να ξεκινήσει την μελέτη μόνο του λέγοντας του ότι μπορεί να σας ρωτήσει οποιαδήποτε απορία όποτε θέλει. Βοηθήστε το μόνο όταν χρειάζεται και μην συνηθίζετε να κάθεστε μαζί του στο διάβασμα, γιατί κάποια στιγμή θα κουραστείτε. Το παιδί πρέπει να μάθει να οργανώνει το διάβασμα του μόνο του και να μην στηρίζεται πάνω στο γονιό. Συχνά βλέπω οι γονείς να ανοίγουν την τσάντα, να ψάχνουν τις ασκήσεις και να τις τοποθετούν έτοιμες για συμπλήρωση πάνω στο γραφείο. Αυτό είναι εντελώς λάθος! Δεν πάτε εσείς σχολείο, αλλά το παιδί! Ο μαθητής είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει τι έχει να κάνει στο σπίτι, να βλέπει το πρόγραμμα της επόμενης μέρας και να κάνει τις ασκήσεις του. Θα παρεμβαίνετε μόνο όταν σας πρέπει!

Αν το παιδί δεν καταλαβαίνει μια άσκηση ακόμα κι αν του την εξηγήσετε ή πολλές φορές ούτε καν οι γονείς δεν μπορούν να τη λύσουν- συχνό φαινόμενο στα μαθηματικά της ε' δημοτικού!- τότε να μην γίνεται αντιγραφή από κάποιο βοήθημα. Αφήστε το παιδί να πάει κενή την άσκηση και να ενημερώσει το δάσκαλο ότι δεν απάντησε γιατί πολύ απλά δεν το κατάλαβε! Τότε ο δάσκαλος θα πρέπει να δείξει βήμα βήμα τη λύση στην τάξη. Δεν κερδίζετε τίποτα με την αντιγραφή, αντιθέτως δείχνετε στο παιδί μια λάθος αντίληψη και πρακτική.

Προσπαθήστε να κάνετε την ώρα της καθημερινής μελέτης μια ευχάριστη ώρα. Δώστε πρακτικά παραδείγματα στο παιδί όπου και όταν αυτό είναι εφικτό. π.χ στη φυσική, κάντε κάποιο πείραμα.

Κάντε συμφωνία με το παιδί ότι μόλις τελειώσει το διάβασμα θα παίξετε ή θα κάνετε κάτι διασκεδαστικό μαζί. π.χ. μια βόλτα, μια χειροτεχνία κ.λ.π Αυτό θα ωθήσει το παιδί να στρωθεί στο διάβασμα πιο γρήγορα ώστε να έχει χρόνο μετά για παιχνίδι. Αυτό που υπόσχεστε όμως στο παιδί θα πρέπει να το τηρείτε!

Μην κάνετε το παιδί σας υπερβολικά ανταγωνιστικό και μην το μαθαίνετε να κυνηγάει το βαθμό...αλλά να κυνηγά τη γνώση! Κατά τη γνώμη μου οι βαθμοί είναι ως ένα σημείο υποκειμενικοί και δεν αντικατοπτρίζουν πάντα την πραγματικότητα.

Προπαντώς μην ξεσπάτε στο παιδί τα νεύρα και την κούραση από τη δουλειά σας, αλλά να είστε δίπλα του με υπομονή και ηρεμία.

Το πιο σημαντικό είναι οι μαθητές να μαθαίνουν, να αγαπούν την μάθηση και να είναι ευτυχισμένοι! Όταν ένα παιδί δεν καταλαβαίνει κάτι, ας μην το λύνει, όταν είναι πολύ κουρασμένο ή άρρωστο ας μην διαβάζει όλα τα μαθήματα αλλά όσα μπορεί! Ας μην γίνετε η καθημερινότητα μια βαρετή και κουραστική ρουτίνα, αλλά ας αφήνουμε τα παιδιά να παίζουν!

Αν χρειάζεστε περισσότερη βοήθεια σε θέματα διαβάσματος μπορώ να σας βοηθήσω πιο συγκεκριμένα γράφοντας σχόλιο εδώ ή επικοινωνώντας στο e-mail μου.

Ένα εκπαιδευτικό παιχνίδι για το iphone!

2012-01-27T01:46:00.003+02:00

Το Πρώτo μου Puzzle είναι ένα εκπαιδευτικό παιχνίδι για παιδιά προσχολικής ηλικίας. Στόχος του παιχνιδιού είναι να μάθουν τα παιδιά τις πρώτες τους λέξεις.

Το παιδί συμπληρώνει το σχήμα με τα διαθέσιμα κομμάτια του puzzle.

Μόλις τοποθετηθούν όλα τα κομμάτια τότε εμφανίζεται η λέξη, το πολύχρωμο σχέδιο της και το παιδί ακούει την λέξη από ειδική λογοθεραπεύτρια.
Η εφαρμογή αναπτύχθηκε σε συνεργασία με λογοθεραπευτές. Περισσότερες από 60 λέξεις από τέσσερις διαφορετικές κατηγορίες.

Μήπως το παιδί σας γίνεται θύμα bullying στο σχολείο;

2012-01-23T21:50:00.000+02:00

Ανησυχητικές διαστάσεις λαμβάνει το φαινόμενο του εκφοβισμού (bullying) στα ελληνικά σχολεία, όπως καταδεικνύει πανελλήνια έρευνα του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής (ΕΠΙΨΥ).

Σύμφωνα με την έρευνα, ποσοστό 8,5% των εφήβων αναφέρουν ότι υφίστανται σχολικό εκφοβισμό τουλάχιστον δυο με τρεις φορές το μήνα, ενώ ένας στους έξι, δηλαδή το 15,8%, «ομολογούν» ότι εκφοβίζουν άλλους.

Χαρακτηριστικό των διαστάσεων που έχει λάβει το φαινόμενο, είναι το γεγονός ότι σε διάστημα οκτώ χρόνων έχει σχεδόν διπλασιαστεί ο αριθμός των θυτών.

Σε αντίστοιχη έρευνα, που είχε πραγματοποιηθεί το 2002, θύτης εκφοβισμού δήλωνε το 9,1% των μαθητών ενώ το 2010 το ποσοστό αυτό είχε φτάσει στο 15,8%.

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι θύτες είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία αγόρια, ενώ τα θύματα προέρχονται και από τα δύο φύλλα. Ο πιο δημοφιλής τρόπος εκφοβισμού είναι τα λεκτικά πειράγματα και ακολουθούν τα πειράγματα/χειρονομίες σεξουαλικού περιεχομένου, η διάδοση φημών και συκοφαντιών και τα πειράγματα/ενοχλήσεις μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή και κινητού τηλεφώνου.

Ιδιαίτερα δημοφιλείς φαίνεται να είναι και οι λεγόμενοι «τσαμπουκάδες» στο σχολείο, αφού ένα στα τέσσερα αγόρια, δηλαδή το 23,9%, αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια του τελευταίου χρόνου ήρθε στα χέρια με κάποιον ή κάποιους άλλους, τουλάχιστον τρεις φορές.

Το «σπορ» φαίνεται να έχει κατακτήσει και τα κορίτσια, αν και σε πολύ χαμηλότερο ποσοστό (8,3%).

Από την έρευνα του ΕΠΙΨΥ προκύπτει επίσης ότι ο εκφοβισμός έχει ταξικά χαρακτηριστικά: οι έφηβοι που προέρχονται από οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα πέφτουν θύματα εκφοβισμού σε υψηλότερο ποσοστό σε σχέση με εκείνους που προέρχονται από τα μεσαία ή ανώτερα οικονομικά στρώματα.

Σημαντικές είναι και οι επιπτώσεις που έχει στην ψυχολογία το bullying. Τα θύματα αναφέρουν, σε υψηλότερα ποσοστά από τους υπόλοιπους μαθητές, ότι έχουν κακή υγεία ή ότι είναι δυσαρεστημένοι από την εξωτερική τους εμφάνιση.

Ψυχολογικές διαταραχές δεν εμφανίζουν πάντως μόνο τα θύματα αλλά και οι θύτες. Οι πρώτοι αναφέρουν σε υψηλότερο ποσοστό ότι έχουν δύσκολη επικοινωνία με τους γονείς τους ή ότι δεν έχουν καλή σχέση με τους συμμαθητές τους και οι δεύτεροι ότι δεν τους αρέσει το σχολείο, ότι απουσιάζουν συχνά από αυτό και ότι έχουν αυστηρούς ή αυταρχικούς γονείς.

Σύμφωνα με πολλές μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί για το φαινόμενο του bullying, η θετική αντίληψη των μαθητών για το σχολικό κλίμα, καθώς και το «δέσιμο» που νιώθουν με το σχολείο τους δρουν ως προστατευτικοί παράγοντες στα περιστατικά σχολικού εκφοβισμού τόσο για τους θύτες όσο και για τα θύματα.

Σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν επίσης οι καλές σχέσεις μέσα στην οικογένεια, ο χρόνος που περνούν οι έφηβοι με τους γονείς τους και η ευκολία στην επικοινωνία μεταξύ γονιών και παιδιών.

Στην έρευνα του ΕΠΙΨΥ συμμετείχαν 4.944 μαθητές εφηβικής ηλικίας (ΣΤ' Δημοτικού, Β' Γυμνασίου και Α' Λυκείου) από 306 σχολικές μονάδες όλων των περιοχών της χώρας.

Πηγή: www.nooz.gr

Δυσλεξία στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση-συμβουλές

2012-01-20T09:32:00.000+02:00

Το παιδί μεγαλώνει και πηγαίνει στο γυμνάσιο...μαζί πηγαίνει και η δυσλεξία. Από το κράτος έχει δοθεί εντολή τα παιδιά με δυσλεξία να δίνουν προφορικές εξετάσεις. Δεν αρκεί όμως μόνο αυτό για να μπορέσουν τα παιδιά να προχωρήσουν με αποτελεσματικότητα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Όσοι έχουν παιδιά με δυσλεξία ή είναι καθηγητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, να έχετε υπ' όψη ότι οι δυσλεξικοί μαθητές χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα του γυμνασίου. Ξαφνικά έχουν να κάνουν με πολλά και περίεργα μαθήματα, με πολλούς καθηγητές, αντί των 2-3 δασκάλων.

Πώς μπορείτε να βοηθήσετε

Να κάθεται σε θέση από την οποία να βλέπει πολύ καλά στον πίνακα.
Ενθάρρυνση για χρήση σημειωματάριου, ώστε να σημειώνει τυχόν αλλαγές στο πρόγραμμα, ημερομηνίες για τεστ.
Βεβαιωθείτε ότι έχετε πει ξεκάθαρα και πάνω από μία φορά την ύλη ή οποιαδήποτε ανακοίνωση.
Να μην λαμβάνονται υπόψη τα ορθογραφικά λάθη στο γραπτό κείμενο.
Βαθμολογήστε με μεγάλη επιείκεια Σημαντικό είναι να μην απογοητευτεί το παιδί και να χάσει το ενδιαφέρον να συνεχίσει την προσπάθειά του. Η χαμηλή βαθμολογία τους αποθαρρύνει, όταν έχουν κάνει τόσο κόπο και τόσες ώρες διάβασμα.
Να κάνετε προφορική εξέταση μόνο όταν το επιθυμεί το παιδί. Και ας μετράει η καλύτερη απόδοση. Π. χ. Ο μαθητής / Η μαθήτρια γράφει 16 και προφορικά παίρνει 14. Τότε αφήστε το 16 να ισχύει!
Δείξτε προσωπικό ενδιαφέρον στον μαθητή, κάντε το να νοιώθει άνετα, να μην σας φοβάται!
Φροντίστε να δείχνετε κατανόηση σε περίπτωση που ο μαθητής φέρνει λάθος βιβλία!
Όποτε είναι δυνατόν, βάλτε λιγότερη ύλη για διάβασμα και κυρίως για αποστήθιση στους δυσλεξικούς μαθητές.
Να έχετε στενή συνεργασία με τους γονείς, τουλάχιστον επιδιώξτε το από την μεριά σας.

Όταν το παιδί αναβάλλει το διάβασμα στο σπίτι

2012-01-19T09:39:00.000+02:00

Ένα συχνό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι γονείς με τα παιδιά, είναι όταν το παιδί αρνείται να διαβάσει και θέλει να το αφήσει για αργότερα. Και το αργότερα καταλήγει να γίνεται αργά το βράδυ και αντί το παιδί να ετοιμάζεται με ηρεμία να πάει για ύπνο, τελικά να κάθεται να γράφει και να διαβάζει.
Συνήθως αυτό γίνεται αφού έχει προηγηθεί κυνηγητό του παιδιού για κάποιες ώρες, παρακαλώντας το να διαβάσει και συχνά συνοδεύεται από φωνές! Αυτό όπως καταλαβαίνετε δεν είναι καθόλου παιδαγωγικό, εποικοδομητικό και αποτελεσματικό! Αν συμβαίνει στο σπίτι σας...δράστε τώρα! Είναι μια κατάσταση πραγματικά εξουθενωτική τόσο για το παιδί όσο και τους γονείς.

Μερικές συμβουλές είναι οι εξής:

· Επιλέγουμε μαζί με το παιδί ένα ευχάριστο μέρος για μελέτη.

· Συμφωνούμε ένα πρόγραμμα και μια ρουτίνα για τη μελέτη.
· Ζητάμε από το παιδί να κάνει μια λίστα με τα καθήκοντα που έχει να κάνει και να θέτει προτεραιότητες.

· Παρέχουμε την κατάλληλη επίβλεψη.

· Μπορούμε να περιορίσουμε τον αριθμό των ευχάριστων για το παιδί δραστηριοτήτων μέχρι ένα μέρος ή όλες οι εργασίες να ολοκληρωθούν.

·        Το ενδιαφέρον του παιδιού μπορεί να αυξηθεί αν θέσουμε στόχους για ολοκλήρωση μιας εργασίας σε συγκεκριμένο χρόνο. Παροχή επιπλέον κινήτρου.
·   Αν το παιδί αρνείται πεισματικά να διαβάσει το αφήνουμε και συχνά του υπενθυμίζουμε ήρεμα τις συνέπειες που θα έχει αυτό. Δηλαδή ότι θα μείνει πίσω στα μαθήματα, ο δάσκαλος θα το βρει αδιάβαστο κ.λ.π.
·   Δεν καταφεύγουμε ποτέ σε ακραίες συμπεριφορές όπως ουρλιαχτά με νεύρα και ξύλο...!

Αν βιώνετε κάτι που σας προβληματίζει σχετικά με τη διαδικασία διαβάσματος στο σπίτι, μπορείτε να μου στείλετε προσωπικό μήνυμα για συμβουλή!

Τα δικαιώματα των ατόμων με αυτισμό

2012-01-19T01:18:00.000+02:00

"Μία από τις πιο κατακλυσμιαίες πτυχές του να είσαι γονέας ενός παιδιού με αυτισμό, είναι ο κίνδυνος της έντονης απομόνωσης. Ελάχιστοι φίλοι ή ακόμη και μέλη της ευρύτερης οικογένειάς σου, καταλαβαίνουν τι είναι ο αυτισμός και πώς επηρεάζει εσένα, το παιδί σου και την οικογένειά σου. Το παιδί σου δείχνει τόσο διαφορετικό. Και εσύ αισθάνεσαι τόσο μόνος..." ( μητέρα παιδιού με αυτισμό).

Οι γονείς μετά το μοναχικό ξεκίνημα, συχνά ανακαλύπτουν ότι ο καλύτερος μηχανισμός επιβίωσης, είναι να έρθουν σε επαφή με άλλους γονείς παιδιών με παρόμοιες δυσκολίες, να ακούσουν ότι δεν είναι μόνοι και πως κάποιος άλλος είχε πράγματι περάσει τις ίδιες στιγμές έντονης αβεβαιότητας, αγάπης, απώλειας, φόβου. Όταν οι γονείς αποφασίζουν να εργαστούν ως ομάδα, με στόχους για το κοινό καλό και όχι απλώς για την ικανοποίηση των αναγκών συγκεκριμένων οικογενειών ή παιδιών, συνασπίζονται σε τοπικό και εθνικό επίπεδο και διαμορφώνουν κοινή στρατηγική για την προώθηση και προάσπιση της υπόθεσής τους.

Ο πρώτος εθελοντικός σύλλογος που σχηματίστηκε στον κόσμο για γονείς και επαγγελματίες που ενδιαφέρονται για τον αυτισμό, ιδρύθηκε το 1962 στο Ηνωμένο Βασίλειο και σήμερα ονομάζεται Εθνική Αυτιστική Εταιρία (National Autistic Society, NAS ). To 1965 ιδρύθηκε στις Η.Π.Α η Εταιρία Αυτισμού Αμερικής (Autism Society of America, ASA ), ενώ στη συνέχεια παρόμοιες προσπάθειες έγιναν και σε άλλα κράτη. To 1983 ιδρύεται η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Οργανώσεων Γονέων Αυτιστικών Ατόμων (Autism-Europe) και το 1998 η Παγκόσμια Οργάνωση για τον Αυτισμό (World Autism Organisation, W.A.O). Σήμερα οι oργανώσεις αυτές έχουν χιλιάδες μέλη και πολυάριθμα τοπικά παραρτήματα.

Στην Ελλάδα η πρώτη προσπάθεια οργάνωσης γονέων ατόμων με αυτισμό σε Πανελλαδικό επίπεδο έγινε το 1992, με την ίδρυση της Ελληνικής Εταιρίας Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων ( Ε.Ε.Π.Α.Α). Η Ε.Ε.Π.Α.Α είναι Πανελλήνιο ειδικώς αναγνωρισμένο φιλανθρωπικό σωματείο, που ιδρύθηκε με σκοπό "να εργαστεί για τα δικαιώματα των αυτιστικών ατόμων στη ζωή, δηλαδή των ατόμων που εμφανίζουν το σύνδρομο του αυτισμού και άλλες συναφείς καταστάσεις, στις οποίες τα αυτιστικά στοιχεία προέχουν και καθορίζουν τις ανάγκες της καθημερινής ζωής, της εκπαίδευσης και της δια βίου προστασίας τους".

Καθώς οι γονείς του παιδιού με αυτισμό είναι και οι νομικοί του εκπρόσωποι, αναλαμβάνουν να διεκδικήσουν τα δικαιώματα του παιδιού τους και τα δικά τους. Οι γονείς με τη συλλογική τους δράση επιδιώκουν να αλλάξουν τη στάση της πολιτείας απέναντι στα δικαιώματα των ατόμων με ειδικές ανάγκες, καθώς και όλων των πολιτών.

Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία οργανώσεων γονέων ατόμων με αυτισμό Autism-Europe, στο 4ο Συνέδριο της που έγινε στη Χάγη στις 10 Μαϊου του 1992, ψήφισε το Χάρτη των Δικαιωμάτων των ατόμων με αυτισμό. Μετά από πολλά έτη αγώνα και πιέσεων, στις 9 Μαϊου του 1996, τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ανάμεσά τους και Έλληνες ευρωβουλευτές, υιοθέτησαν και υπέγραψαν την Διακήρυξη των δικαιωμάτων των ατόμων με αυτισμό.

Η Διακήρυξη των δικαιωμάτων των ατόμων με αυτισμό, υπογραμμίζει ότι τα άτομα με αυτισμό πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα που απολαμβάνουν όλοι οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (όπου κάτι τέτοιο είναι σκόπιμο και υπηρετεί το συμφέρον των ατόμων με αυτισμό). Τα δικαιώματα αυτά, που θα πρέπει να αναγνωριστούν και να επιβληθούν με κατάλληλη νομοθεσία σε κάθε κράτος μέλος περιλαμβάνουν :

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό να ζουν μια ανεξάρτητη και πλήρη ζωή αξιοποιώντας στο έπακρο τις δυνατότητές τους.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό για μια προσιτή, αντικειμενική και ακριβή κλινική διάγνωση και εκτίμηση.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό για μια προσιτή και κατάλληλη εκπαίδευση.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό (και των εκπροσώπων τους) να συμμετέχουν στις αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον τους. Οι επιθυμίες τους πρέπει, όσο είναι δυνατόν, να αναγνωρίζονται και να γίνονται σεβαστές.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό για μια προσιτή και κατάλληλη κατοικία.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό για εφόδια, βοήθεια και κρατικές υπηρεσίες στήριξης που τους είναι απαραίτητες, ώστε να έχουν μια πλήρη και παραγωγική ζωή με αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό για ένα ικανοποιητικό εισόδημα, ή αμοιβή που μπορεί να τους παρέχει τροφή, ένδυση, στέγη και όλα τα απαραίτητα για επιβίωση.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό να συμμετέχουν, όσο είναι δυνατόν, στην ανάπτυξη και στη διοίκηση των υπηρεσιών που τους παρέχονται για την ευημερία τους.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό για κατάλληλη ενημέρωση και φροντίδα για τη σωματική, ψυχική και πνευματική τους υγεία. Αυτό περιλαμβάνει την παροχή κατάλληλης θεραπευτικής αντιμετώπισης και φαρμακευτικής αγωγής, προς όφελος του ατόμου, λαμβάνοντας υπόψη τα απαραίτητα μέτρα προφύλαξης και ασφάλειας τους.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό για επαγγελματική εκπαίδευση και κατάλληλη απασχόληση χωρίς διακρίσεις και προκαταλήψεις. Για εκπαίδευση και εργασία θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι δυνατότητες και το δικαίωμα επιλογής του ατόμου.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό για προσιτά μεταφορικά μέσα και ελεύθερη μετακίνηση.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό να συμμετέχουν σε πολιτιστικές και ψυχαγωγικές εκδηλώσεις και στον αθλητισμό, και να ωφελούνται απ' αυτές.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό να έχουν ίση πρόσβαση και δυνατότητα χρήσης των χώρων και των υπηρεσιών, καθώς και συμμετοχή στις διάφορες δραστηριότητες της κοινότητας.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό να έχουν σεξουαλικές σχέσεις, συμπεριλαμβανομένου και του γάμου, χωρίς εκμετάλλευση ή εξαναγκασμό.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό (και των εκπρόσωπων τους) να έχουν την ίδια νομική βοήθεια και πλήρη προστασία όλων των δικαιωμάτων τους.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό να απελευθερωθούν από το φόβο ή την απειλή αυθαίρετου εγκλεισμού σε ψυχιατρικό νοσοκομείο ή άλλο ίδρυμα που τα περιορίζει.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό να απελευθερωθούν από το φόβο κακοποίησης, ή εγκατάλειψης.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό να απελευθερωθούν από τα φόβο της φαρμακολογικής κατάχρησης, ή της κακής χρήσης φαρμάκων.
ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των ατόμων με αυτισμό (και των εκπροσώπων τους) να έχουν πρόσβαση στις πληροφορίες που περιέχονται στους προσωπικούς ιατρικούς, ψυχολογικούς, ψυχιατρικούς και εκπαιδευτικούς φακέλους τους.

Πηγή: www.encephalos.gr

ΤΑΓΚΟΥΛΗ Ε.
Παιδοψυχίατρος, Επιστημονική συν. Δ΄ Τμήματος Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής

Μη βάζετε ταμπέλες στα παιδιά!

2012-01-15T21:10:00.000+02:00

«Είσαι παραμυθάς», »είσαι άχρηστος δεν θα τα καταφέρεις» «είσαι ανίκανο παιδί», «είσαι ο ταραξίας της τάξης» «κοίτα τον πως συμπεριφέρεται» «μα καλά, χαζό είσαι παιδί μου;». Πόσες φορές δεν έχουμε πει τις συγκεκριμένες φράσεις στα παιδιά μας, πάνω στα νεύρα μας; Σύμφωνα με τους ψυχολόγους το πως χαρακτηρίζουμε τα παιδιά μας μπορεί να επηρεάσει την μετέπειτα εξέλιξή τους.

Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία

Πρόκειται για την κατάσταση κατά την οποία ένας άνθρωπος βάζει μια «ταμπέλα» σε κάποιον άλλο. Στην περίπτωση των παιδιών όταν ο γονιός, ο δάσκαλος ή κάποιος μεγάλος που ασκεί εξουσία στο παιδί, εκφράζει με αρνητικούς χαρακτηρισμούς συμπεράσματα σχετικά με τον χαρακτήρα, ή την συμπεριφορά του παιδιού προκαλεί συγκεκριμένες αντιδράσεις. Όταν λοιπόν οι μεγάλοι «αποφασίζουν» ότι ένα παιδί τραγουδά παράφωνα για παράδειγμα και του το υπενθυμίζουν με επικριτικά σχόλια, εκείνο - επειδή πιστεύει πως για να το λέει η μαμά έτσι θα είναι - πείθεται ότι έτσι έχουν τα πράγματα και τελικά επιβεβαιώνει τις προβλέψεις τους. Όταν λέμε σε ένα παιδί «Είσαι κακό παιδί» το εξωθούμε κατά κάποιον τρόπο να μην μας διαψεύσει με αποτέλεσμα εκείνο να εκδηλώνει κακή συμπεριφορά.

Όταν λοιπόν εμείς έχουμε αρνητική γνώμη για το παιδί, δημιουργούμε αρνητικό κλίμα προσδοκιών που σημαίνει ότι ασυνείδητα ενδεχομένως, δεν έχουμε θετικές προσδοκίες από αυτό. Έτσι, του κόβουμε τα φτερά, μειώνουμε την αυτοπεποίθησή του και ατονούμε τα ταλέντα του. Με τον ίδιο τρόπο οι υπερβολικά θετικές προσδοκίες «είσαι πανέξυπνο παιδί» μπορεί να έχουν αρνητικά αποτελέσματα με την έννοια ότι όταν πιστεύουμε ότι το παιδί μας μπορεί να τα καταφέρει σε όλους τους τομείς, εκείνο νιώθει την υποχρέωση να μην μας απογοητεύσει με αποτέλεσμα να βιώνει στρες και να απογοητεύεται υπερβολικά κάθε φορά που αποτυγχάνει.

ΤΑ ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ:

Όταν βάζουμε στα παιδιά ταμπέλες με αρνητικούς χαρακτηρισμούς τις περισσότερες φορές νιώθουν ότι δεν περιμένουμε από αυτά να αλλάξουν ή να βελτιωθούν. Νιώθουν ότι θα πρέπει να ζήσουν τη ζωή τους με αυτούς τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς.

• Το «ακατάστατο» παιδί συνήθως δε βλέπει κανένα λόγο να γίνει νοικοκυρεμένο και καθαρό αφού οι γονείς του και οι γύρω του, του έχουν ξεκάθαρα καθορίσει το ρόλο του στην οικογένεια και το περιβάλλον του.

• Το «άτακτο» παιδί μπορεί να πιστεύει ότι μπορεί να συνεχίσει να κάνει τρελά πράγματα, αφού ούτως ή άλλως αυτό περιμένουν οι γύρω του από αυτό.

Ακόμη και οι καλές ταμπέλες μπορεί να προκαλούν προβλήματα, αφού μπορεί να ωθούν τα παιδιά να νιώθουν πίεση από τις προσδοκίες των γονιών και των γύρω τους ή ακόμα και να νιώθουν ένοχα γιατί οι γονείς τους τα προτιμούν από τον αδερφό ή την αδερφή τους. Για παράδειγμα:

• Η Ελένη είναι η «καλή μαθήτρια» στην οικογένεια, αλλά νιώθει πολύ αναστατωμένη όταν δεν παίρνει άριστα στο τεστ. Μπορεί να νιώθει πολύ άσχημα γιατί δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες που έχουν οι άλλοι για αυτήν. Μπορεί ακόμη να νιώθει στενοχωρημένη και ντροπιασμένη για τα αδέρφια της, επειδή οι γονείς τους δεν είναι περήφανοι και γι’ αυτά.
Οι ταμπέλες που μπαίνουν στα αδέρφια μπορεί να επηρεάσουν τον τρόπο που βλέπει ένα παιδί τον εαυτό του. Για παράδειγμα:

• Ο αδερφός της Νίκης είναι ο «μουσικός» της οικογένειας, οπότε η Νίκη νιώθει ότι δε θα έπρεπε να ενδιαφέρεται για τη μουσική, αφού ποτέ δε θα γίνει τόσο καλή όσο ο αδερφός της. Αυτό σημαίνει ότι η Νίκη θα χάσει όλες τις χαρές που μπορεί να προσφέρει η ενασχόληση με τη μουσική σε έναν άνθρωπο γιατί πάντα θα πιστεύει ότι δεν μπορεί να συναγωνιστεί τον αδερφό της.

Πώς να κρίνουμε χωρίς ταμπέλες

-Αποφεύγουμε τους χαρακτηρισμούς. Όταν το παιδί δεχθεί αρνητικά σχόλια από την μικρή ηλικία, δύσκολα θα αποτινάξει από πάνω του αυτό το φορτίο καθώς μεγαλώνει.

-Επιβραβεύουμε. Τα παιδιά χρειάζονται επιβράβευση και όχι επικριτικά σχόλια. Πρώτα επισημαίνουμε τα θετικά στοιχεία του παιδιού και κατόπιν τις τυχόν αδυναμίες, του, χωρίς όμως να το προσβάλλουμε ή να το ειρωνευόμαστε.

-Παραμένουμε ήρεμοι. Πριν κάνουμε στο παιδί μας την οποιαδήποτε παρατήρηση καλό θα ήταν να βρούμε λίγη ψυχραιμία και να συζητήσουμε μαζί του ή να χαρακτηρίσουμε την πράξη του, εκείνη τη δεδομένη χρονική στιγμή.

Είναι πολύ σημαντικό για το παιδί να γνωρίζει ότι οι γονείς του το εκτιμούν και το αγαπούν, και συζητούν μαζί του για τις μη αποδεκτές πράξεις του, εξηγώντας του τους λόγους, χωρίς να το μειώνουν ή να το υποτιμούν.

-Σημαντικό να λέμε σ΄ αγαπώ. Είναι μεγάλο λάθος όταν οι γονείς λένε "δε σ'αγαπώ γιατί..." Αυτή η συναισθηματική απειλή κάνει τα παιδιά να αισθάνονται ανασφάλεια και δεν αποτελεί "καλή πρακτική" προκειμένου να τα νουθετήσετε. Είναι πολύ καλύτερο να πείτε "σε αγαπώ πολύ, αλλά αυτό που έκανες δεν είναι σωστό/ δίκαιο/ αποδεκτό... γιατί ..." Ίσως πολλές φορές οι γονείς χάνουν τον έλεγχο και την αυτοσυγκράτησή τους την ώρα που κάνουν μια παρατήρηση. Ωστόσο, είναι πολύ εύστοχο μετά από λίγη ώρα που θα ηρεμήσουν να ζητήσουν συγνώμη για την εκτός ορίων συμπεριφορά τους και να εξηγήσουν ίσως το λόγο αυτής της συμπεριφοράς.

Τέλος ας μην ξεχνάμε ότι οι γονείς λειτουργούν σαν πρότυπο για τα παιδιά, και τέτοιου είδους πράξεις/ συμπεριφορές αποτυπώνονται στο μυαλό τους.
Καλό είναι να θυμόμαστε ότι κάθε παιδί είναι μοναδικό και έχει τις δυνατότητες να κάνει πολλά πράγματα και να ενεργεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Γι΄ αυτό πρέπει να:

• Εστιάζουμε στα θετικά του κάθε παιδιού. Για παράδειγμα, αν το παιδί μας, που συνηθίζει να αργεί, φτάσει στο τραπέζι για φαγητό στην ώρα του, το επιβραβεύουμε για το ότι κατάφερε να είναι συνεπές.

• Εστιάζουμε στην συμπεριφορά του κάθε παιδιού εκείνη τη χρονική στιγμή και δεν του βάζουμε γενικού και αόριστες ταμπέλες. Για παράδειγμα το να μπλέκεται ένα παιδί συχνά σε μπελάδες δε σημαίνει ότι είναι κακό.

• Συνειδητοποιούμε ότι το κάθε παιδί γεννιέται με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, αλλά οι γονείς και οι γύρω του μπορούν να επηρεάσουν ή και ν’ αλλάξουν όλες αυτές τις συμπεριφορές και να τα βοηθήσουν να μην «εγκλωβιστούν» στις εν γένει συμπεριφορές τους για μια ζωή.

• Να μην αφήνουμε τα παιδιά να «κλειδώνουν» τους εαυτούς τους μέσα σε συγκεκριμένους ρόλους, αλλά να προσπαθούν σε οτιδήποτε τα ενδιαφέρει, ακόμα κι αν έχουν αδέρφια που είναι πιο ταλαντούχα από αυτά σε κάποια πράγματα.

Γράφει η Βαλασία Βαρδέλλη,νηπιαγωγός

Πηγή : Ροδιακή

Πρόβληματα συγκέντρωσης προκαλεί στα παιδιά η τηλεόραση και ο ηλεκτρονικός υπολογιστής

2012-01-15T21:04:00.000+02:00

Τα παιδιά που παρακολουθούν τηλεόραση ή παίζουν βιντεοπαιχνίδια στον υπολογιστή για περισσότερες από δύο ώρες τη μέρα, είναι πιθανό να παρουσιάσουν δυσκολίες συγκέντρωσης, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Pediatrics.

Συγκεκριμένα διαπιστώθηκε δυσκολία συγκέντρωσης τις υπόλοιπες ώρες σε άλλες δραστηριότητές τους, γενικά άσχημη συμπεριφορά και τάση για ανάπτυξη προβληματικών σχέσεων με τους ανθρώπους, ακόμα και αν είναι σωματικά δραστήρια.
Η μελέτη της Δρ Αντζι Πέιτζ του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ, σύμφωνα με το New Scientist, μελέτησε τις περιπτώσεις άνω των 1.000 παιδιών ηλικίας 10 και 11 ετών.

Διαπιστώθηκε ότι όσα παιδιά παρακολουθούσαν περισσότερες από δύο ώρες τηλεόραση κάθε μέρα, είχαν 61% μεγαλύτερες πιθανότητες να εμφανίσουν προβλήματα συναισθηματικά, κοινωνικά και νοητικά (έλλειψη συγκέντρωσης).

Αντίστοιχα, η παραμονή άνω των δύο ωρών μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή (κυρίως για ηλεκτρονικά παιχνίδια) αυξάνει περίπου το ίδιο (59%) τις πιθανότητες εμφάνισης παρόμοιων προβλημάτων στα παιδιά.

Προηγούμενες έρευνες έχουν επίσης δείξει ότι τα παιδιά που περνάνε πολλή ώρα μπροστά από την οθόνη της τηλεόρασης ή του υπολογιστή, αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσουν δυσκολίες επικοινωνίας και συγκέντρωσης, άλλα ψυχολογικά προβλήματα, καθώς επίσης παχυσαρκία ως παρενέργεια της καθιστικής ζωής.

Η νέα έρευνα έδειξε ότι ούτε η έντονη σωματική δραστηριότητα μπορεί να αντισταθμίσει τα προβλήματα. Ακόμα και τα παιδιά που έκαναν περισσότερη από μια ώρα κάθε μέρα σωματική άσκηση, αλλά παράλληλα βρίσκονταν πάνω από δύο ώρες μπροστά από την τηλεόραση ή τον υπολογιστή, είχαν αντίστοιχα 54% και 48% περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν ψυχολογικά προβλήματα.

Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής συνιστά στους γονείς, τα παιδιά άνω των δύο ετών να μην βρίσκονται μπροστά από μία οθόνη περισσότερες από δύο ώρες ημερησίως.

Πηγή: health.in.gr

Ευεργετική η ισορροπημένη διατροφή για τα υπερκινητικά παιδιά

2012-01-11T02:18:00.001+02:00

Μια πιο ισορροπημένη διατροφή θα μπορούσε να αποδειχτεί ευεργετική για τα παιδιά με υπερκινητικότητα, αυτά που παρουσιάζουν διαταραχή ελλειμματικής προσοχής (ADHD), αν η ιατρική αγωγή ή η θεραπεία δεν είναι επιτυχείς, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύει σήμερα η αμερικανική επιθεώρηση Pediatrics.

Σύμφωνα με τους συντάκτες που έκαναν μια επισκόπηση πρόσφατα δημοσιευμένων μελετών για το θέμα αυτό, τα οφέλη της διατροφής με συμπληρώματα είναι δύσκολο να εκτιμηθούν και περιορίζονται μερικές φορές στο λεγόμενο "placebo effect", δηλαδή στην ίαση με ψευδοφάρμακο.

Οοι παρεμβάσεις σε επίπεδο διατροφής για την αντιμετώπιση του συνδρόμου ADHD πρέπει συνεπώς να θεωρούνται εναλλακτικές θεραπείες, συμπεραίνουν οι επιστήμονες της Ιατρικής Σχολής του Σικάγο στην επισκόπησή τους, όπως μεταδίδει το ΑΠΕ,.

"Η έμφαση στην παιδεία γονιών και παιδιών ώστε να ακολουθούν μια υγιεινή διατροφή, αφήνοντας στην άκρη τα τρόφιμα που δείχνουν να προδιαθέτουν στο ADHD, είναι ίσως το πρακτικό εναλλακτικό φάρμακο ή το πλέον υποσχόμενο συμπλήρωμα για τη θεραπεία του ADHD", επισημαίνουν.

Τα συμπεράσματα των γιατρών αμφισβητούν ωστόσο τα οφέλη ορισμένων πολύ δημοφιλών και πολύ στοχευμένων διατροφών, όπως η δίαιτα Feingold, που συνιστά σε παιδιά με υπερκινητικότητα και διάσπαση της προσοχής να μην καταναλώνουν τρόφιμα με χρωστικές ουσίες, κυρίως χρώματος κόκκινου και πορτοκαλί, σταφύλι, μήλα, λουκάνικα και χοτ-ντογκ.

"Μελέτες δεν επιβεβαίωσαν ότι η διατροφή αυτή ήταν τόσο αποτελεσματική όσο υποστήριζαν" αυτοί που την προωθούσαν, υπογραμμίζουν οι γιατροί.

Κατά τον ίδιο τρόπο, διάφορες δίαιτες που έχουν στόχο να περιορίσουν κάθε εν δυνάμει αλλεργιογόνο τρόφιμο, όπως τα φύτρα σταριού, τα αυγά, το τυρί και φουντούκια -- είχαν περιορισμένα οφέλη στα παιδιά που παρουσιάζουν τη διαταραχή ADHD "χωρίς να αποκλείεται ένα placebo effect", σημειώνουν.

Πηγή: www.real.gr

Καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο...με άσκηση!

2012-01-05T14:54:00.000+02:00

Τα παιδιά που γυμνάζονται έχουν την τάση να είναι καλύτεροι μαθητές, είτε η άσκηση γίνεται οργανωμένα, είτε απλά με το περπάτημα, πηγαίνοντας στο σχολείο, σύμφωνα με διεθνή μελέτη.

Τα συμπεράσματα της μελέτης, που δημοσιεύτηκαν στην επιθεώρηση Αρχεία Παιδιατρικής & Ιατρικής του Εφήβου, συμπίπτουν με την τάση στα αμερικανικά σχολεία να μειώνουν τις ώρες της γυμναστικής και να επικεντρώνονται στην προετοιμασία για τα ακαδημαϊκά μαθήματα.

Η Αμίκα Σινχ, η οποία συνεισέφερε στη μελέτη, δήλωσε ότι τα αποτελέσματά της δείχνουν πως τα σχολεία θα θέτουν ως προτεραιότητα όχι μόνο την ακαδημαϊκή μελέτη αλλά και τη σωματική άσκηση και ότι το ίδιο θα πρέπει να συμβαίνει στην οικογένεια.

"Μπορεί να είναι το διάλειμμα από μια δραστηριότητα, το να σηκώνεσαι κάθε μισή ώρα μέσα στην τάξη και να κάνεις κάτι", είπε η Σινχ του Πανεπιστημιακού Ιατρικού Κέντρου VU στο Άμστερνταμ.

"Μπορεί να σημαίνει να πηγαίνει το παιδί στο σχολείο με το ποδήλατο... Κάθε είδος σωματικής δραστηριότητας που μπορείς να φανταστείς. Δεν σημαίνει μόνο το συνηθισμένο μάθημα σωματικής αγωγής".

Η Σινχ και οι συνεργάτες της εξέτασαν 14 μελέτες που συνέκριναν τη σωματική δραστηριότητα των παιδιών με τους βαθμούς τους στα μαθηματικά και τη γλώσσα και τους υπέβαλαν σε ασκήσεις μνήμης.

Όταν οι επιστήμονες ρώτησαν τους μαθητές πόσο χρόνο δαπανούσαν αθλούμενοι, διαπίστωσαν ότι εκείνοι με τα υψηλότερα ποσοστά σωματικής δραστηριότητας είχαν και τους καλύτερους βαθμούς.

Αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι τα παιδιά, με τη σωματική άσκηση πειθαρχούν περισσότερο και μπορούν να συγκεντρωθούν ευκολότερα ή στο ότι η σωματική άσκηση βελτιώνει την ροή του αίματος προς τον εγκέφαλο και ενισχύει τη διάθεση, έγραψαν οι επιστήμονες.

πηγή: www.nooz.gr

Παιχνίδια για μέσα στο σπίτι

2011-12-31T01:31:00.000+02:00

Ο χειμώνας συχνά κρατά τα παιδιά μέσα στο σπίτι. Αυτό όμως σημαίνει...ευκαιρία για μπόλικο παιχνίδι και διασκέδαση γονέων και παιδιών. Βρήκα τις παρακάτω ιδέες (από το babytips.gr) για παιχνίδια μέσα στο σπίτι και σας τις παρουσιάζω. Επιλέξτε κάποια δραστηριότητα με βάση την ηλικία και τα ενδιαφέροντα του παιδιού και περάστε όμορφα την ώρα σας μαζί!

Ψάξε - βρες: τα μικρά θα ξετρελαθούν γιατί θα ανακαλύψουν καινούρια αντικείμενα και τα μεγαλύτερα υπερήφανα θα επιδείξουν τις δυνατότητες τους! Χρειαζόμαστε από μία σακουλίτσα ή καλαθάκι και μια λίστα για τον καθένα. Η λίστα θα περιέχει πράγματα που υπάρχουν μέσα στο σπίτι ή αναλόγως τον καιρό και στο μπαλκόνι ή τον κήπο. Τα μικρά τα βοηθάμε λέγοντας τους ένα πράγμα της λίστας τη φορά. Και αν κρύψουμε και καραμελίτσες ή κάποια άλλη λιχουδιά εκεί που ψάχνουν, θα ευχαριστηθούν ακόμα περισσότερο!

Παιχνίδι "μυρωδιάς και γεύσης": Παίρνουμε μπουκάλια και βαζάκια με διαφορετικές γεύσεις και μυρωδιές (π.χ. καφές, λεμόνι, ξύδι, μαρμελάδα ή μέλι και κολώνια). Λέμε στο παιδί να κλείσει τα μάτια ή του τα κλείνουμε με ένα μαντίλι εάν νιώθει άνετα. Ανοίγουμε ένα βάζο τη φορά, το παιδί μυρίζει τη μυρωδιά και την ονοματίζει. Αφού τα βρει ή τα μάθει όλα, του δίνουμε να δοκιμάσει με ένα κουταλάκι και να μαντέψει πάλι ποιά γεύση δοκίμασε.

Κρυμμένος θυσαυρός: Τυλίγουμε σε αλουμινόχαρτο παιχνιδάκια π.χ. λίγα τουβλάκια και τα κρύβουμε στο σπίτι (όχι πολύ καλά για να μπορούν τα παιδιά να βρούν το θυσαυρό). Τα εφοδιάζουμε με φακούς και τσαντάκια και "Το κυνήγι του θυσαυρού ξεκινάει"!

Πλυντήριο αυτοκινήτου: Ανακοινώνουμε ότι το πλυντήριο αυτοκινήτου ξεκίνησε τη λειτουργία του στο μπάνιο. Μαζεύουμε τα αυτοκίνητα που χρειάζονται πλύσιμο, σηκώνουμε τα μανίκια, εφοδιαζόμαστε με ψεκαστήρια και μπολάκια με σαπουνάδα και αρχίζουμε δουλειά!

Κούκλες στη θάλασσα: Τα κορίτσια θέλουν να πάνε στην παραλία μα είναι χειμώνας; Μαζεύουμε τις κούκλες που μπορούν να βραχούν, πηγαίνουμε στο μπάνιο σαν να πηγαίναμε στη θάλασσα ή στην πισίνα (με αντηλιακά, πετσέτες, καπέλα κλπ) και κάνουμε βουτιές τις κούκλες στην μπανιέρα ή σε μία μεγάλη λεκάνη!
Παραμύθια με διαφορετική πλοκή: Ξεκινάμε ένα παραμύθι και με τη συμμετοχή του παιδιού του αλλάζουμε την πλοκή π.χ. όταν η κακιά αδελφή της σταχτοπούτας της σκίζει το φόρεμα, ρωτάμε το παιδί αν θέλει η σταχτοπούτα να φύγει κλαίγοντας ή να αντιδράσει διαφορετικά. Έτσι μπορούμε να εφοδιάσουμε τα παιδιά μας με νέες ιδέες αντιμετώπισης κάποιων καταστάσεων.

Σαϊτες: Μπορούμε να φτιάξουμε σαϊτα με ένα οποιοδήποτε χαρτί. Παίζεται και σε κλειστό χώρο και σε ανοιχτό, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προετοιμασία και χαρίζει πολύ γέλιο κυνηγώντας την.

Μπαλόνια φουσκωμένα: Η νωχελική τους κίνηση καθώς τα πετάμε ψηλά, διασκεδάζει τα παιδιά για πολύ ώρα. Προσοχή στα ξεφούσκωτα μπαλόνια που είναι επικίνδυνα γιατι μπορεί να τα καταπιεί το παιδί και να μην μπορεί να αναπνεύσει. Το ίδιο ισχύει και για τα σπασμένα κομμάτια μπαλονιών.

Κυνηγητό: στα μικρά παιδιά αρέσει να τα κυνηγάς και στα λίγο μεγαλύτερα να σε κυνηγούν. Διαλέξτε σειρά ...

Γαργαλοκυνηγητό: ξεκινάμε πλησιάζοντας αργά το παιδί και ... το γαργαλάμε! "Τώρα θα σε κυνηγήσω για να να σε γαργαλήσω..." Και το γέλιο είναι άφθονο!

Χορός: τα παιδιά λατρεύουν να χορεύουν, να κινούνται, να χοροπηδούν. Οτιδήποτε με ρυθμό τα βοηθάει. Και αν βγάλουμε από το χρονοντούλαπο τις παλιές disco επιτυχίες ... και αρχίσουμε τις φιγούρες, μας ακολουθούν με γέλια!

Άσκηση: μέσα και έξω απο το σπίτι. Απο τα αρχικά τεντώματα της γιόγκα, που μπορεί να κάνουμε εμείς στο σπίτι, έως το jogging στο πάρκο, χρησιμοποιώντας το ειδικό καρότσι με τις μεγάλες ρόδες. Μπορούμε να κατεβάσουμε το παιδί απο το καρότσι, στο χαλαρωτικό περπάτημα που ακολουθεί και να περπατήσουμε μαζί.
Δεν χρειάζεται να αποκλείσουμε τα παιδιά μας απο το δικό μας πρόγραμμα, αρκεί να μην είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας και τα παιδιά μας.

Bowling: Κρατώντας τα άδεια μπουκάλια απο το εμφιαλωμένο νερό και χρησιμοποιώντας μια οποιαδήποτε μπάλα. Ειδικά στις διακοπές, είναι ένα εύκολο στην προετοιμασία παιχνίδι. Μπορούμε να τυλίξουμε με χαρτοταινία τα μπουκάλια και να βάψουμε λωρίδες γύρω τους με διάφορα χρώματα.

Σκιές: Πριν τον ύπνο, μπορούμε να παίξουμε δημιουργώντας σκιές με ένα φακό και τα χέρια μας. Το φεγγάρι, ο σκύλος, το πουλί κ.α.

Νοητή Κρεμάλα: (απευθύνεται σε παιδιά που γνωρίζουν να γράφουν). Σκεφτόμαστε μια εύκολη λέξη και λέμε δυνατά το πρώτο γράμμα και το τελευταίο. Δίνουμε αρκετές ευκαιρίες στο παιδί για να βρει τη λέξη και γελάμε πολύ με τις καινούριες (λέξεις) που δημιουργούνται...

Πηγή: www.babytips.gr

Καλά Χριστούγεννα!

2011-12-24T19:10:00.000+02:00

Καλά Χριστούγεννα με αγάπη, χαρά και πολλές ευλογίες! Χρόνια Πολλά

5 λόγοι να του πείτε ένα παραμύθι

2011-12-22T14:55:00.000+02:00

«Disappearance of Childhood», απουσία της παιδικής ηλικίας στα ελληνικά, είναι ο όρος που χρησιμοποιούν οι ειδικοί για τα σημερινά, πιο έξυπνα, πιο «σκεπτόμενα» παιδιά, τα οποία όμως εγκαταλείπουν πρόωρα την αθωότητα της ηλικίας τους. Είναι χαρακτηριστικό αλλά και μάλλον δυσοίωνο το γεγονός ότι ολοένα και περισσότερα παιδιά τείνουν να συμπεριφέρονται ως ενήλικες. Ακολουθούν και αυτά τα ερεθίσματα της εποχής μας, όπου προωθείται η καταναγκαστική ωριμότητα και οι λιλιπούτειοι καλούνται ν' ασχοληθούν με ένα σωρό πράγματα για να καταφέρουν να ανταποκριθούν στις σύγχρονες απαιτήσεις. Ευτυχώς, στον αντίποδα υπάρχουν ακόμα τα παραμύθια, τα οποία μας παραπέμπουν σε παλαιότερες, πιο «αγνές» εποχές, και αποτελούν πολύτιμα εργαλεία στο σωστό μεγάλωμα παιδιών. Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν...

Γιατί να του λέτε παραμύθια;

1. Εξάπτει την παιδική φαντασία

Ένας τεράστιος κόσμος ανοίγεται μπροστά του. Σ' αυτόν μπορούν να χωρέσουν νέες γνώσεις, ποικίλα ερεθίσματα, αλλά και τα περίπλοκα συναισθήματά του.

2. Αντιπαραθέτει το «καλό» με το «κακό»

Η μάχη του πρίγκιπα με το δράκο ή του προβάτου με το λύκο προετοιμάζει το παιδί για τους αγώνες που θα κληθεί να δώσει όταν «χάσει» την ασφάλεια που απλόχερα του παρέχουν οι γονείς. Επίσης, παραδίδει ένα «μάθημα ηθικής». Στο τέλος του παραμυθιού χάνει πάντα ο «κακός». Στο παιδικό μυαλό, το καλό και το σωστό συνδέονται με την ευτυχία και τη δικαίωση.

3. Περνάει το μήνυμα της αλληλεγγύης

Στα περισσότερα παραμύθια κάποιος συνεργάζεται με τον ήρωα ή την ηρωίδα. Οι «πρωταγωνιστές» δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να φτάσουν το στόχο τους ή να ολοκληρώσουν τον «άθλο» που έχουν να φέρουν σε πέρας χωρίς τη μεσολάβηση ή τη συμβουλή κάποιου, όσο έξυπνοι, πλούσιοι, σπουδαίοι ή δυνατοί κι αν είναι. Μέσα, λοιπόν, από τα παραμύθια, τα παιδιά μαθαίνουν από νωρίς τη σημασία της συνεργασίας, της παροχής βοήθειας και συμπαράστασης προς και από τον πλησίον.

4. Είναι η φωνή της ελπίδας

Μιλά στο παιδί για τα προβλήματα που έχει ν' αντιμετωπίσει -το φόβο, την τιμωρία, την έλλειψη αγάπης, την εγκατάλειψη, το θάνατο, τη μοναξιά- εστιάζοντας, όμως, στο ότι μέσα απ' όλα αυτά μπορεί να βγει νικητής. Μπορεί να... κινήσει βουνά ή να περάσει μέσα από ένα σκοτεινό δάσος (σύμβολα των καθημερινών δοκιμασιών, αλλά και της δυσκολίας του αποχωρισμού από την εστία της οικογένειας), να αναμετρηθεί με τέρατα (τα οποία δίνουν «σάρκα και οστά» στο άγνωστο και τις παροδικές αξίες), να ξεγελάσει πανούργες μάγισσες (που συμβολίζουν τα φαινομενικά ανυπέρβλητα εμπόδια), να κατατροπώσει μια άσπλαχνη μητριά (που αντικατοπτρίζει τη σκοτεινή φύση μας) και να «τα βάλει» με πονηρά ξωτικά (που συγκεντρώνουν όλα τα παιδικά ελαττώματα).

5. Προσφέρει συμβολισμούς, ανοίγει έναν καινούριο, «μαγικό» κόσμο

Τα ζώα, τα φυτά -ακόμα και τ' αντικείμενα- έχουν ζωή, δυνατότητα απόφασης και επιλογής. Ακολουθούν τις αξίες των λαών από τις απαρχές του ανθρώπινου είδους, αλλά και όλα όσα έχει ανάγκη να πιστεύει καθένας από εμάς στα πρώτα χρόνια της ζωής του.

...και ένας ακόμη: είναι ο πιο τρυφερός του σύμμαχος!!

(Από το περιοδικό prevention)

Αγοράζοντας παιδικά δώρα για τα Χριστούγεννα

2011-12-22T14:03:00.000+02:00

Εσείς αγοράσατε το καταλληλότερο και ασφαλέστερο παιχνίδι στο παιδί σας;

Η ασφάλεια του παιχνιδιού και η εμπειρία που αποκτά το παιδί παίζοντας με αυτό θα πρέπει να βρίσκονται στο επίκεντρο των μεγάλων που τα αγοράζουν, σημειώνει το υπουργείο Ανάπτυξης με αφορμή τις χριστουγεννιάτικες αγορές παιχνιδιών.

Η ανακοινώση υπενθυμίζει τις συμβουλές της Ευρωπαϊκές Επιτροπής μεταξύ των οποίων είναι η αγορά παιχνιδιών από αξιόπιστα καταστήματα, η επιλογή των κατάλληλων παιχνιδιών για την ηλικία, τις ικανότητες και τις δεξιότητες των παιδιών, η απομάκρυνση των συσκευασιών και η επίβλεψη αν αυτά χρησιμοποιούνται ανάλογα με τις οδηγίες του κατασκευαστή.

Επειδή οι γονείς παίζουν σημαντικό ρόλο στην αγορά ενός παιχνιδιού θα πρέπει να έχουν κατά νου τις παρακάτω συμβουλές σχετικά με την ασφάλεια των παιχνιδιών και την εξασφάλιση της καλύτερης εμπειρίας για τα παιδιά.

Κατά την επιλογή ενός παιχνιδιού:
*Αγοράζετε παιχνίδια από αξιόπιστα καταστήματα και σημεία πώλησης.

*Διαβάστε όλες τις προειδοποιήσεις και τις οδηγίες - ποτέ μην αγοράζετε παιχνίδια που δεν φέρουν το σήμα CE .

*Επιλέξτε παιχνίδια κατάλληλα για την ηλικία, τις ικανότητες του παιδιού και το επίπεδο δεξιοτήτων.

*Μην αγοράζετε παιχνίδια με μικρά αποσπώμενα κομμάτια για παιδιά κάτω των 3 ετών.

*Ποτέ μην αγοράσετε ένα παιχνίδι που φέρει την ακόλουθη προειδοποίηση για ένα παιδί κάτω των 3 ετών.

Μετά την αγορά ενός παιχνιδιού: *Ακολουθήστε προσεκτικά τις οδηγίες για τη σωστή συναρμολόγηση του παιχνιδιού και τη χρήση. *Παρακολουθείτε τα παιδιά καθώς παίζουν ή αν χρησιμοποιούν τον εξοπλισμό προστασίας που
προορίζεται για ορισμένα παιχνίδια (πατίνια ,τροχοπέδιλα, ποδήλατα)

*Βεβαιωθείτε ότι τα παιχνίδια παίζονται όπως έχουν σχεδιαστεί και σύμφωνα με τις αναγραφόμενες οδηγίες χρήσης. Επίσης ότι είναι κατάλληλα για την ηλικία και τις ικανότητες του παιδιού.

*Ελέγξτε τα παιχνίδια από καιρού εις καιρόν αν εγκυμονούν κινδύνους για την υγεία και την ασφάλεια του παιδιού.

*Πετάτε όλες τις συσκευασίες για να αποφευχθεί ο κίνδυνος ασφυξίας.

*Τηρείτε πάντα τις οδηγίες χρήσης.

*Διδάξτε στα παιδιά σας να μαζεύουν τα παιχνίδια τους

*Αναφέρετε οποιαδήποτε προβλήματα ασφάλειας ενός παιχνιδιού στον λιανοπωλητή ή τον κατασκευαστή.

Πηγή:www.skai.gr

Εναλλακτικοί τρόποι διδασκαλίας, μελέτης και εξέτασης μαθητών με δυσλεξία στον τομέα της Φυσικής

2011-12-15T19:19:00.000+02:00

Μέθοδοι διδασκαλίας για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της δυσλεξίας.
Η φυσική αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και γεμάτα πρόκληση αντικείμενα για έναν μαθητή, παρόλα αυτά όμως ο συντελεστής δυσκολίας για την κατανόηση της είναι αρκετά υψηλός. Με μια πρόχειρη εκτίμηση θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι ιδιαίτερα τα δυσλεκτικά παιδιά θα αντιμετώπιζαν σημαντικά προβλήματα στην κατανόηση και εμπέδωση της φυσικής, γεγονός που δεν αληθεύει ολοκληρωτικά.

Ο πιο διάσημος επιστήμονας στην ιστορία της φυσικής και ευρύτερα των θετικών επιστημών ο Albert Einstein, αποτελεί το λαμπρότερο παράδειγμα ατόμου με δυσλεξία που έφτασε σε τέτοια επίπεδα διανόησης. Λιγότερο γνωστό είναι ότι και ο Thomas Eddison αλλά και ο Leonardo Da Vinci, εκτός από μεγάλοι καινοτόμοι ανήκαν στην κατηγορία των ατόμων με δυσλεξία.

Το γεγονός ότι τεράστιες ανακαλύψεις πραγματοποιήθηκαν από άτομα που η δυσκολία τους να αναγνώσουν και να κατανοήσουν ένα απλό κείμενο υπερβαίνει κατά πολύ τον μέσο όρο, δεν είναι διόλου τυχαίο. Η δυσλεξία δεν σχετίζεται με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, αντίθετα η νοητική ικανότητα των δυσλεκτικών ατόμων είναι μέση και συχνά ανώτερη, χωρίς να αποκλείονται και οι περιπτώσεις της ανωτάτης ευφυΐας. Η φυσική αποτελεί πεδίο στο οποίο μπορούν να διαπρέψουν οι μαθητές με δυσλεξία καθώς η ιδιαιτερότητα τους, τους καθιστά ικανούς να κατανοούν περισσότερο από τους υπόλοιπους την σφαιρικότητα ενός θέματος ενώ παράλληλα διακρίνονται για την έντονη φαντασία τους.

Οι εκπαιδευτικοί που σχετίζονται με την φυσική καλούνται να συνειδητοποιήσουν ότι δεν αναφέρονται σε άτομα που δεν μπορούν να κατανοήσουν αλλά που δυσκολεύονται να φτάσουν σε αυτό το σημείο. Παρόλο που η σφαιρική αντίληψη των πραγμάτων διακρίνει τους δυσλεκτικούς μαθητές, υπάρχουν μερικοί που έχουν ανάγκη και την βήμα-βήμα επεξήγηση του συλλογισμού. Πολλά παιδιά με δυσλεξία τα καταφέρνουν στις λεπτομέρειες αλλά δεν αντιλαμβάνονται τη γενική διατύπωση ενός προβλήματος ή ενός θεωρήματος, ενώ άλλα αντιλαμβάνονται την ευρύτερη ιδέα αλλά αδυνατούν να θυμηθούν τη διαδικασία που τους οδήγησε στο συμπέρασμα, να κάνουν ακριβείς πράξεις και να επεξηγήσουν τον συλλογισμό τους. Αυτοί οι δύο γνώμονες πρέπει να ληφθούν υπόψη από τους εκπαιδευτικούς για να μπορέσουν να αναγνωρίσουν σε ποια κατηγορία ανήκει το παιδί και ποια διαδρομή πρέπει να ακολουθήσουν για κατανοήσει την φυσική όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα.

Για να βοηθηθούν τα άτομα με δυσλεξία ώστε να κάνουν τις απαραίτητες συνδέσεις, ανεξάρτητα από την συγκεκριμένη δυσκολία που αντιμετωπίζουν, οι εκπαιδευτικοί είναι αναγκαίο να ακολουθήσουν τέσσερα αναπτυξιακά στάδια σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης: το χειροπιαστό, το εικονικό, το συμβολικό και το αφηρημένο στάδιο.
Στο πρώτο στάδιο που σχετίζεται με την αίσθηση της αφής, υπάρχουν αντικείμενα και υλικά που αντικαθιστούν έννοιες και με τα οποία μπορεί ο μαθητής να πειραματιστεί και να εργαστεί. Η φάση αυτή λειτουργεί θετικά στην σύνδεση μιας έννοιας με μία συνθήκη, την οποία μπορεί το δυσλεκτικό άτομο να ανακαλέσει στην προσπάθεια του να θυμηθεί την έννοια και την σημασία της.
Το επόμενο στάδιο, το εικονικό, αφορά την απεικόνιση των εννοιών από τον μαθητή με όποια μορφή ο ίδιος /α επιθυμεί, ως έκφραση του τι έχει κατανοήσει και πάλι ως μέσο διευκόλυνσης της συντήρησης στη μνήμη απαραίτητων για την φυσική στοιχείων. Στη συνέχεια παρουσιάζονται τα σύμβολα στον μαθητή, απαραίτητα για τους φυσικούς τύπους, προκειμένου το άτομο να κατανοήσει τη βασική λογική της επιστήμης και να τα συνδέσει με την πρότερη γνώση.
Το τέλος αυτής της σειράς σταδίων επέρχεται με την εισαγωγή του αφηρημένου, δηλαδή, την παρότρυνση του μαθητή να λύσει προβλήματα και να φέρει στο νου του έννοιες χωρίς την βοήθεια αντικειμένων, εικόνων, συμβόλων.
Σύμφωνα με τους Steeves & Tomey (1998), είναι απαραίτητο για τους μαθητές με δυσλεξία αυτές οι τέσσερις αναπτυξιακές φάσεις να συνδέονται μέσα από τη γλώσσα. Η γλώσσα όμως δεν είναι μία και το γεγονός αυτό πρέπει να το προσέξει ιδιαίτερα ο εκπαιδευτικός. Πρωταρχικά, υπάρχει η γλώσσα του μαθητή, που όσο ατελής και αν είναι λόγω της ιδιομορφίας του, είναι απαραίτητο να ακούγεται μέσα από την διατύπωση ερωτήσεων, σχολιασμών και της εξέτασης για τα στοιχεία που κατανόησε ή όχι. Η γλώσσα του εκπαιδευτικού είναι εξίσου σημαντική καθώς αποτελεί την κύρια πηγή πληροφόρησης, οδηγιών, επίπληξης ή επιβράβευσης για τον μαθητή. Με την γλώσσα επίσης του εκπαιδευτικού γίνεται η εισαγωγή και στην γλώσσα της φυσικής, η οποία από ένα σημείο και μετά καλείται να γίνει η κύρια δίοδος επικοινωνίας ανάμεσα στον εκπαιδευτικό και στον μαθητή.
Οι τεχνικές πολλαπλής αισθητηριακής διδασκαλίας κυριαρχούν και στην εκμάθηση της φυσικής. Επιπρόσθετα ο εκπαιδευτικός, για την διευκόλυνση του δυσλεκτικού μαθητή, καλείται να χρησιμοποιεί ιδιαίτερα συχνά διαγράμματα, εικόνες που να σχετίζονται με τις έννοιες που περιγράφει, να εμπλέκει τον ίδιο σε πειραματικές συνθήκες όσο το δυνατόν συχνότερα, να δίνει παραδείγματα που να σχετίζονται με καταστάσεις που απαντώνται στην καθημερινότητα και να προωθεί την χρήση ηλεκτρονικών μέσων ( π.χ. υπολογιστές, διαφάνειες με χρώματα, ακουστικά μέσα ). Παράλληλα να αποφεύγει τα μακροσκελή κείμενα στην διατύπωση προβλημάτων ή επεξηγήσεων και να αποφεύγει να απαιτεί μεγάλες λεκτικές και όχι συμβολικές απαντήσεις από τους μαθητές. Πιο συγκεκριμένα, να επιδιώκει η διδασκαλία της φυσικής να πραγματοποιείται κυρίως με πράξεις και όχι με λόγια.

Μέθοδοι μελέτης για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της δυσλεξίας.
Μια παράμετρος η οποία παρόλο που είναι σημαντική δεν τις δίνεται η προσοχή που θα έπρεπε είναι ο τρόπος με τον οποίο θα πρέπει να διαβάζει ένας μαθητής με δυσλεξία και να μελετά. Μπορούμε εύκολα να φανταστούμε ότι εφόσον δεν ευδοκιμεί η κλασική μέθοδος διδασκαλίας για έναν δυσλεκτικό, δεν ευδοκιμεί και η κλασική μέθοδος μελέτης. Ένας δυσλεκτικός χωρίς την δυνατότητα αποστήθισης, με ελλειμματική προσοχή και χωρίς αντοχές στο διάβασμα ή μελέτη για αρκετή ώρα πρέπει να ακολουθεί μια εναλλακτική μέθοδο διαβάσματος και μελέτης.

Όπως αναφέραμε προηγουμένως η διδασκαλία θα πρέπει να βασίζεται σε τέσσερις άξονες. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο θα πρέπει να γίνεται και η μελέτη από έναν μαθητή με δυσλεξία. Πρώτα θα πρέπει να αντιληφθεί την κεντρική ιδέα ή αλλιώς την επικεφαλίδα του μαθήματος. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να έχει συνέχεια στο μυαλό του την γενική ιδέα γύρω από την οποία θα πρέπει να χτίσει την γνώση του και με την οποία συνδέεται ότι θα διαβάσει. Έτσι με αυτόν τον τρόπο θα έχει πάντα έναν στόχο στον οποίο θα προσπαθεί να καταλήξει και να κατανοήσει.
Έπειτα ξεκινώντας το διάβασμα από τις γνώσεις τις οποίες έχει για να φτάσει στην κατανόηση της κεντρικής ιδέας, θα πρέπει κάθε έννοια που διαβάζει να την αναλύει και να την απεικονίζει στο μυαλό του με όποιον τρόπο αυτός διευκολύνεται. Έτσι βήμα βήμα φτάνοντας στην κεντρική ιδέα του μαθήματος θα έχει κατανοήσει και χτίσει μια ιστορία, ένα παραμύθι, στο μυαλό του το οποίο θα συνδέει την υπάρχουσα γνώση με την καινούργια. Με αυτόν τον τρόπο θα έχει καταλάβει κάθε βήμα το οποίο χρειάζεται για να καταλήξει στο κύριο στόχο του μαθήματος και αν τυχόν υπάρχουν απορίες θα είναι σε θέση πολύ εύκολα να τις λύσει με μια επεξήγηση.
Τέλος και πιο δύσκολο στάδιο για έναν μαθητή με δυσλεξία είναι να μπορέσει να αποδώσει την ιστορία που έχει φτιάξει με έννοιες και συμβολισμούς που χρησιμοποιεί η φυσική. Για να το πετύχει αυτό θα πρέπει να ακολουθήσει την αντίθετη διαδικασία. Δηλαδή να ξαναδιαβάσει από την αρχή το μάθημα και να προσπαθήσει να βρει μέσα από το βιβλίο πως περιγράφει αυτό τις έννοιες και ποιους συμβολισμούς χρησιμοποιεί. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένας μαθητής με δυσλεξία σκέφτεται σε μια ξένη γλώσσα στην οποία πρέπει πρώτα να μεταφράσει ότι διαβάζει, κατόπιν να το επεξεργαστεί σε αυτήν και να φτιάξει μια ιστορία, και τέλος να ξανά μεταφράσει την καινούργια του γνώση και ιστορία στην γλώσσα την οποία χρησιμοποιούν οι άνθρωποι γύρω του.

Μέθοδοι εξέτασης για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της δυσλεξίας.
Αναφορικά με την εξέταση του μαθητή με δυσλεξία, οι τρόποι που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο καθηγητής είναι κατά κύριο λόγο η προφορική εξέταση χωρίς όμως να δίνει έμφαση σε ασήμαντες λεπτομέρειες, οι ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής, οι κλειστές ερωτήσεις ( ναι / όχι ), μικρές δοκιμασίες προσαρμοσμένες στις απαιτήσεις του μαθητή ανάλογα με τις ιδιομορφίες του, η εξέταση μέσα από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή και η εξέταση σε μορφή συζήτησης.
Θα πρέπει να τονίσουμε ότι σημαντικό στην εξέταση είναι να περιορίσει ο καθηγητής όσο το δυνατόν περισσότερο τις ερωτήσεις οι οποίες χρειάζονται ανάπτυξη ή κάποιου είδους αποστήθιση.

Ο εκπαιδευτικός, όταν συναντά στην τάξη την διαφορετικότητα συνήθως βιώνει δυσκολίες και φόβους, κυρίως για το πόσο θα μπορέσει να ανταποκριθεί στην πρόκληση. Η αλήθεια είναι ότι κάθε ιδιάζουσα κατάσταση απαιτεί έναν ιδιαίτερο χειρισμό και κάποιες συγκεκριμένες στρατηγικές για να αντιμετωπιστεί με επιτυχία και κατά κύριο λόγο η δημιουργία ενός κλίματος ουσιαστικής μάθησης για τον δυσλεκτικό, εξαρτάται από την προσωπικότητα και την διάθεση του εκάστοτε εκπαιδευτικού.

Επίλογος
Στον ελλαδικό χώρο δεν υπάρχει ακόμα η απαιτούμενη εξέλιξη σε ενημέρωση, έντυπο υλικό, μεταφρασμένη βιβλιογραφία, ειδική εκπαίδευση και ενισχυτικά εργαλεία για τη διδασκαλία των δυσλεκτικών παιδιών στα σχολεία. Η χειρότερη όμως πτυχή αυτής της έλλειψης προόδου στο θέμα της δυσλεξίας είναι η περιθωριοποίηση και η αρνητική συμπεριφορά που δέχονται τα άτομα αυτά από την πλειοψηφία των μαθητών, των εκπαιδευτικών και του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου. Η έλλειψη γνώσης και η απόρριψη για το διαφορετικό δυστυχώς επικρατεί στις περισσότερες περιπτώσεις, γεγονός που έχει ιδιαίτερα αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχολογία του δυσλεκτικού παιδιού, εφήβου, ενήλικα.
Ελάχιστοι που δεν βιώνουν αυτή την κατάσταση γνωρίζουν πόσο δύσκολο είναι για ένα άτομο με δυσλεξία και πόσο δυσάρεστη εμπειρία είναι για αυτόν το καθημερινό διάβασμα. Η υποστήριξη αποτελεί την μισή από την προσπάθεια εξέλιξης του παιδιού σε έναν λειτουργικό μαθητή που μπορεί να πραγματοποιήσει τα όνειρα του, ακόμα και για μια ακαδημαϊκή σταδιοδρομία. Η συμβολή των γονέων είναι καθοριστική καθώς η άμεση επέμβαση τους για την διάγνωση του προβλήματος και η στήριξη του παιδιού με την δική τους ψυχολογική βοήθεια και την παροχή υποστηρικτικής εκπαίδευσης αποτελούν τα πιο σημαντικά μέσα για επίτευξη. Παράλληλα οι εκπαιδευτικοί επιβάλλεται να γνωρίζουν λεπτομέρειες για τις ιδιαιτερότητες των δυσλεκτικών μαθητών και να καταβάλλουν την μεγαλύτερη δυνατή προσπάθεια ώστε να δημιουργηθεί ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον ανάλογο με τις απαιτήσεις τους.
Η θεωρία απέχει πολύ από την παρούσα πραγματικότητα, όσο όμως υπάρχουν άτομα με την συγκεκριμένη ιδιαιτερότητα, που λανθασμένα χαρακτηρίζεται από κάποιους και ως αναπηρία, θα υπάρχει η θέληση και η προσπάθεια να γεφυρωθεί αυτό το χάσμα.

Πηγή: www.specialeducation.gr - Γρηγοριάδης Ιωάννης, απόφοιτος, Τμήμα Φυσικής, ΑΠΘ, Χαρίτων Μ. Πολάτογλου, αναπλ. καθηγητής, Τμήμα Φυσικής, ΑΠΘ